Zaw Rayin;
ကခ်င္ ေသာင္းက်န္းသူအဖဲြ႕ စတင္ေပၚေပါက္လာျခင္း
အပိုင္း (၂)
ဘာေတးလ္လင့္တနာ
BurmaDemocracy, 17 Dec: 2016
ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးပြဲ ပ်က္ျပားၿပီးေနာက္ပိုင္း ကခ်င္ ေသာင္းက်န္းသူ အဖြဲ႕ အစည္း၏ အေျခအေန
ေကအိုင္ေအ (ေခၚ) ကခ်င္ေသာင္းက်န္းသူမ်ားသည္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးပြဲ မျပဳလုပ္မီ ၁၉၆၃ ခုႏွစ္ ႏွစ္ဦးပိုင္းတြင္ တပ္မဟာ (၁) ႏွင့္ တပ္ရင္း (၆) ရင္းကို လူအင္အား ၁,ဝဝဝ ေက်ာ္ျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းႏိုင္ခဲ့ ၿပီးျဖစ္သည္။ ေဇာ္ဒန္ ေခါင္းေဆာင္သည့္ ကိုယ္စားလွယ္ အဖြဲ႕က ေတာ္လွန္ေရး ေကာင္စီႏွင့္ ေဆြးေႏြးေနစဥ္ ေကအိုင္ေအမ်ားသည္ လူသူစုေဆာင္းျခင္း၊ ဆက္ေၾကး ေကာက္ခံျခင္းတုိ႔ကို တိုးခ်ဲ႕၍ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကသည္။ ေဆြးေႏြးပြဲကာလတြင္ ေဇာ္တူးသည္ ဗန္းေမာ္ နယ္ေျမမွ ဧရာဝတီျမစ္ကို ျဖတ္ေက်ာ္၍ ေက်ာက္စိမ္း ထြက္ရွိရာ ကာမိုင္း ျမိဳ႕နယ္ အတြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္ စည္း႐ံုး စိုးမိုးခဲ့သည္။ ကာမိုင္း ျမိဳ႕နယ္ရွိ ေက်းရြာ အားလံုး လိုလိုသည္ ေကအိုင္ေအ တို႔၏ လႊမ္းမိုးမႈ ေအာက္တြင္ ေရာက္ခဲ့ ရသည္။ ေဆြးေႏြးပဲြ ပ်က္ျပားၿပီးေနာက္ ေကအိုင္ေအတို႔သည္ လူ၊ လက္နက္ႏွင့္ ခဲယမ္း မီးေက်ာက္မ်ားကို အျပင္း အထန္ စုေဆာင္းၾကေလရာ ၁၉၆၃ ခုႏွစ္ ကုန္တြင္ လူအင္အားမွာ ၂,ဝဝဝ ေက်ာ္ အထိ တိုးတက္ လာခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။
၁၉၆၄ ခုႏွစ္၊ႏွစ္ဦးတြင္ ေကအိုင္ေအ တပ္မဟာ (၂) ကို တိုးခ်ဲ႕ ဖြဲ႕စည္းခဲ့သည္။ တပ္မဟာ (၁) ၏ လက္ေအာက္တြင္ တပ္ရင္း (၁)၊ တပ္ရင္း (၂) ႏွင့္ တပ္ရင္း(၅) ကိုစုဖြဲ႕ၿပီး ေဇာ္ဆုိင္းက အုပ္ခ်ဳပ္သည္။ ေဇာ္ဆိုင္း၏ တပ္မဟာ (၁) သည္ မန္စီၿမိဳ႕နယ္၊ မြန္ဘာပါ ေက်းရြာ (အက္စ္အို-၄၈၈၈) တြင္ အေျချပဳ၍ လႈပ္ရွားသည္။ တပ္မဟာ (၂) တြင္မူ တပ္ရင္း (၃)၊ တပ္ရင္း (၄) ႏွင့္ တပ္ရင္း (၆) တို႔ ပါဝင္သည္။ ေဇာ္တူးက တပ္မဟာ (၂) ကို အုပ္ခ်ဳပ္ၿပီး မဂ်ီဘြမ္ (အက္စ္- ၄၄ဝ၄) တြင္ အေျချပဳ၍ လႈပ္ရွားသည္။ ထို႔အျပင္ တပ္ရင္း (၇) ကို ပူတာအိုနယ္ေျမ တြင္ လူအင္အား ၈ဝဝ ခန္႔ျဖင့္ တုိးခ်ဲ႕ ဖြဲ႕စည္းၿပီး ေဇာ္တူး ကပင္ တာဝန္ယူ၍ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ သည္။ တပ္ရင္း (၇) တြင္ ဗြီဒီအက္ဖ္ (ေခၚ) ေက်းရြာ ကာကြယ္ေရး တပ္ဖြဲ႕ကို အေျခခံ၍ ဖြဲ႕စည္းျခင္း ျဖစ္သည္။ ေျပာက္က်ား လႈပ္ရွားမႈအတြက္ ရည္ရြယ္ျခင္းျဖစ္သည္။
ေဇာ္တူးသည္ တပ္မဟာ (၂) အား တျဖည္းျဖည္း တိုးခ်ဲ႕ ဖြဲ႕စည္းခဲ့ရာ အင္အား ၁၄ဝဝ ေက်ာ္ အထိ တိုးတက္လာၿပီး ပူတာအုိ၊ ခ်ီေဖြ၊ ေလာေခါင္၊ ျမစ္ႀကီးနား၊ ဗန္းေမာ္၊ ကြတ္ခိုင္နယ္ေျမ မ်ားတြင္ ျဖန္႔ခြဲလႈပ္ရွား၍ လာသည္။ ၁၉၆၃ ခုႏွစ္၊ ဇြန္လမွ ၁၉၆၄ ခုႏွစ္၊ ႏိုဝင္ဘာလအတြင္း ေကအိုင္ေအ ထိပ္သီးေခါင္းေဆာင္ ညီအစ္ကိုမ်ား ျဖစ္ေသာ ေဇာ္ဆိုင္း၊ ေဇာ္ဒန္၊ ေဇာ္တူး တို႔ သံုးဦး သည္လည္း ေဇာ္သံုးေဇာ္ ဟူ၍ နာမည္ႀကီး လာၾကသည္။
တပ္မေတာ္သည္ ကခ်င္ျပည္နယ္ႏွင့္ ရွမ္း ျပည္နယ္ ေျမာက္ပိုင္းတြင္ ႐ုတ္တရက္ အင္အား ၾကီးထြားၿပီး ဆူပူလႈပ္ရွား လာၾကေသာ ေကအိုင္ေအ မ်ားကို ေခ်မႈန္းေရးအတြက္ ၁၉၆၄ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ မွစ၍ စစ္ဆင္ေရးမ်ားျဖင့္ ဆင္ႏႊဲတိုက္ခိုက္ ေတာ့သည္။ တပ္မေတာ္က ဆင္ႏႊဲခဲ့ ေသာ စစ္ဆင္ေရးမ်ားမွာ ေအာက္ပါ အတိုင္းျဖစ္သည္-
ဂန္႔ေဂၚစစ္ဆင္ေရး။
ေအာင္ေျမစစ္ဆင္ေရး။
ေကာင္ရာဘြမ္စစ္ဆင္ေရး။
ခရမ္းစစ္ဆင္ေရး။
တပ္မေတာ္က ဆင္ႏႊဲသည့္ စစ္ဆင္ေရး အရပ္ရပ္ေၾကာင့္ ၁၉၆၄ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလမွ ၁၉၆၅ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလ အထိ တစ္ႏွစ္ တာကာလ အတြင္းတြင္ ေကအိုင္ေအမ်ားမွာ မ်ားစြာအထိနာခဲ့ရသည္။ ထိုကာလ အတြင္း ေကအိုင္ေအ ေသာင္းက်န္းသူ ၆၉၆ ေယာက္ကို အေသ မိၿပီး ၃၇၇ ေယာက္ကို ဒဏ္ရာရ ေစခဲ့သည္။ ၁ဝ၆၄ ေယာက္ကို အရွင္ ဖမ္းဆီး ရမိၿပီး ၂၂၂၃ ေယာက္ လက္နက္ခ် ခဲ့ၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ၁၉၆၅ ခုႏွစ္မွ ၁၉၆၆ ခုႏွစ္၊ ႏွစ္လယ္ပိုင္းအတြင္း ကခ်င္ေသာင္းက်န္းသူ လႈပ္ရွားမႈမ်ားစြာ က်ဆင္းသြား ခဲ့ရေတာ့သည္။
ေကအိုင္ေအ လႈပ္ရွားမႈမွာ တပ္မေတာ္၏ ထိုးစစ္မ်ားေၾကာင့္ အဘက္ဘက္မွ ယိုယြင္း က် ဆင္းၿပီး နာလန္မထူ ႏိုင္ေတာ့သျဖင့္ ေကအိုင္ေအ ေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ ႀကံဆႀကိဳးပမ္း ၾကရသည္။ ေကအိုင္ေအ ဦးစီးခ်ဳပ္ျဖစ္သူ ေဇာ္ဆိုင္းသည္ ျပည္ပအကူအညီရေရးအတြက္ ထိုင္းႏိုင္ငံသို႔ သြားေရာက္ကာ ထိုင္း- ျမန္မာ နယ္စပ္ ထန္ဝိုး (အယ္လ္ယူ- ဝ၅ဝ၅) တြင္ အေျခ ခ်၍ ဘိန္း၊ ေက်ာက္စိမ္းမ်ား ေရာင္းဝယ္ရန္ စခန္း ဖြင့္လွစ္ ခဲ့ရေလသည္။ ထိုင္းႏိုင္ငံ မွတစ္ဆင့္ ျပည္ပအကူအညီ မ်ားရရွိေစရန္ ေဇာ္ဆိုင္း၏ အႀကံေပး အရာရွိအျဖစ္ ေကအင္(န္)ယူ မွ တြဲဖက္ထားေသာ ဂ်ီလစ္လင္း (ကခ်င္အမည္- ေဇာ္ေဘာက္) က ကူညီခဲ့ သည္။ ေဇာ္ဆိုင္းသည္ ၁၉၆၅ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ ၁၁ ရက္ေန႔တြင္ လြယ္ယား စခန္းမွ ခရီး ထြက္သြားျခင္း ျဖစ္ၿပီး ဗန္ေကာက္၊ ဇင္းမယ္၊ ေဖာ္မိုဆာ သို႔လွည့္လည္၍ အေရွ႕ေတာင္အာရွ စစ္စာခ်ဳပ္အဖြဲ႕ (SEATO) ၏ အကူအညီရရန္ ႀကိဳးစားခဲ့သည္။ ၁၉၆၆ ခုႏွစ္ အတြင္းမွာပင္ ေကအိုင္ေအ ႏိုင္ငံျခား ဆက္သြယ္ေရး တာဝန္ခံ မရန္ဘရန္ဆိုင္းသည္ အိႏိၵယႏိုင္ငံ၏ အကူအညီ ရယူေရးအတြက္ ေခ်ာကန္ ေတာင္ၾကားေဒသသို႔ သံုးလၾကာ သြားေရာက္ေဆြးေႏြး ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ မေအာင္ျမင္ခဲ့ေပ။
၁၉၆၆ ခုႏွစ္ ႏွစ္ဦးပိုင္းတြင္ တပ္မေတာ္သည္ ဗမာျပည္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ေခ်မႈန္းေရးအတြက္ အမွတ္ (၇၇) ေျချမန္တပ္မ ဌာနခ်ဳပ္ကို ဖြဲ႕စည္းရန္ ကခ်င္ျပည္နယ္မွ စစ္ဆင္ေရး တပ္အခ်ဳိ႕ကို ထုတ္ႏုတ္ခဲ့ ရေလရာ ေကအိုင္ေအ မ်ားအတြက္ လူသူလက္နက္ စုေဆာင္း စည္း႐ံုး ၍ ေခါင္းေထာင္ ထႏိုင္ရန္ အခ်ိန္ရသြား သည္ဟု ဆိုရ ေပမည္။
ေကအိုင္ေအမ်ားတစ္ဖက္ႏုိင္ငံႏွင့္ဆက္သြယ္ျခင္း
၁၉၆၇ ခုႏွစ္၊ ဇြန္လ ၂၆ ရက္တြင္ ေက်ာင္းသားအေရးအခင္းျဖစ္ပြား ၿပီးေနာက္ေကအုိင္ေအ ေခါင္းေဆာင္ ေဇာ္တူးသည္ တစ္ဖက္ႏုိင္ငံဘက္မွ ျပတ္သားစြာ ေထာက္ခံေၾကာင္း ေၾက ညာခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ေကအိုင္ေအ ေသာင္းက်န္း သူမ်ားသည္ တပ္မေတာ္ ထိုးစစ္ ေၾကာင့္ ေပ်ာက္ကြယ္ သြား လုမတတ္ အထိနာ ခဲ့ရာမွ အမွတ္ (၇၇) ေျချမန္ တပ္မဌာနခ်ဳပ္ဖြဲ႕စည္းရန္ တပ္မ်ား ထုတ္ႏုတ္မႈကို အခြင့္ေကာင္းယူ၍ ျပန္လည္ေခါင္းေထာင္ ထလာႏိုင္ခ်ိန္ ျဖစ္သည္။
ေကအိုင္ေအ ေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ စစ္ေရးလႈပ္ရွားမႈမ်ား ျပဳလုပ္ႏုိင္ရန္အတြက္ ျပည္ပအကူအညီ ရရွိေရးကို အျပင္းအထန္ ၾကိဳးစားခဲ့သည္။ ၁၉၆၇ ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လ အတြင္း မွာပင္ ေကအုိင္ေအ တပ္မဟာ (၂) မွ ႏုိင္ငံေရး တာဝန္ခံ မရန္ဘရန္ဆုိင္းႏွင့္ အင္အား ၃၄ ေယာက္ အဖြဲ႕သည္ တစ္ဖက္ႏုိင္ငံသို႔ ထြက္ခြာ၍ စစ္ေရး၊ ႏိုင္ငံေရးသင္တန္းမ်ား တက္ေရာက္ရန္ႏွင့္ လက္နက္ခဲယမ္းအကူအညီမ်ားရရွိရန္ ႀကိဳးစားခဲ့ၾကသည္။ ဘရန္ဆုိင္းတို႔လူစုသည္ လက္နက္ငယ္မ်ဳိးစံု ၄၂ လက္၊ လက္ပစ္ဗံုး ၃၆ လံုးႏွင့္ က်ည္မ်ဳိးစံုႏွစ္ေသတၱာကိုရရွိလာၿပီးေနာက္ ထိုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ အတြင္းတြင္ ျပည္တြင္းသို႔ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာၾကသည္။
မရန္ဘရန္ဆုိင္း တို႔လူစု လက္နက္ခဲယမ္းမ်ား ရရွိ လာေသာအခါ ေကအုိင္ေအ တပ္မဟာ (၂) မွဴး ေဇာ္တူး ေခါင္းေဆာင္ သည့္အဖြဲ႕သည္ ၁၉၆၇ခုႏွစ္၊ ေအာက္တိုဘာလ ၂ ရက္ ေန႔တြင္ ျပည္ပသို႔ ခရီး ထြက္ခြာ ၾကျပန္သည္။ ထိုအဖြဲ႕တြင္ တပ္မဟာ (၂) မွဴး ေဇာ္တူးက ေခါင္းေဆာင္ၿပီး အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴး ပံုေရႊေဇာ္ဆိုင္း၊ ႏုိင္ငံျခားေရးတာဝန္ခံ ဘရန္ဆုိင္း တို႔လည္း လိုက္ပါၾကသည္။ စုစုေပါင္းအင္အား ၄၂၅ ေယာက္ ပါဝင္သည္။ ထိုအဖြဲ႕သည္ လက္နက္ခဲယမ္း အကူအညီရရွိေရး၊ ႏုိင္ငံေရး၊ စစ္ေရး သင္တန္းမ်ား တက္ေရာက္ေရး တို႔ကို နည္းမ်ဳိးစံုျဖင့္ ႀကိဳးစားၾကသည္။
ေဇာ္တူး တို႔အဖြဲ႕သည္ လိုအပ္ပါက ဗမာျပည္ ကြန္ျမဴနစ္ ပါတီႏွင့္ ပူးေပါင္း၍ ဘံုရန္သူ ျဖစ္ ေသာ ဗမာ အစိုးရကို တိုက္ခိုက္ရန္ သေဘာတူ ညီၾကသည္။ ေဇာ္တူး တို႔ လူစုသည္ လက္ နက္ငယ္ မ်ဳိးစံု ၈ဝဝ လက္၊ က်ည္ မ်ဳိးစံု ၁၇ဝ,ဝဝဝ ေတာင့္ႏွင့္ စစ္ဝတ္ ပစၥည္းမ်ား ရရွိခဲ့ ၾကသည္။ ေကအိုင္ေအ မ်ားသည္ လက္နက္ခဲယမ္း ရရွိေရး အတြက္ ယခင္က ရန္သူ ျဖစ္ခဲ့သည့္ ဗကပမ်ားႏွင့္ ပူးေပါင္းရန္ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ ၾကရသည္။
၁၉၆၈ ခုႏွစ္၊ ဇန္နဝါရီလ ၂၇ ရက္ေန႔တြင္ ေဇာ္တူး ေခါင္းေဆာင္ေသာ ေကအုိင္ေအ အင္အား ၃ဝဝ ခန္႔သည္ ေမာင္းျပန္႐ိုင္ဖယ္ မ်ားအပါအဝင္ လက္နက္ခဲယမ္း အျပည့္အစံုျဖင့္ ျပည္တြင္းသို႔ ျပန္လည္ေရာက္ရွိ လာၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ ၾတိဂံနယ္ေျမ တြင္ရွိေသာ ေကအုိင္ေအ တပ္မဟာ (၂) ဌာနခ်ဳပ္မွ မုိင္ရြန္ကြန္ဂ်ာႏွင့္ ကြန္ဆာေဘာက္ေနာ္ တို႔ဦးစီးေသာ တိုက္ခိုက္ ေရးတပ္ႏွင့္ ကိုယ္ရံေတာ္တပ္မ်ားကို လက္နက္ခဲယမ္းမ်ား တပ္ဆင္ေပးၾကသည္။ ေကအုိင္ ေအ မ်ားသည္ ျပည္ပမွ လက္နက္ခဲယမ္းမ်ား ရရွိလာၾကေသာေၾကာင့္ တပ္မေတာ္ ကိုပစ္အားသံုး၍ တိုက္ခိုက္ လာႏုိင္ၾကသည္။
ေဇာ္တူးသည္ တစ္ဖက္ႏုိင္ငံမွ ျပန္လာၿပီးေနာက္ ကြန္ျမဴနစ္ဝါဒႏွင့္ ေမာ္စီတုံး အေတြးအေခၚကို သေဘာတရား လက္နက္အျဖစ္ တပ္ဆင္၍ စည္း႐ံုးလာရာ နယ္ေျမလူထုက လက္မခံ သျဖင့္ ေအာင္ျမင္မႈ မရ ရွိခဲ့ေပ။ ထို႔အျပင္ ေကအုိင္ေအ ငယ္သားမ်ား အတြင္း တြင္လည္း ကြန္ျမဴနစ္ ဝါဒကို လက္မခံလိုသူမ်ား ေပၚထြက္လာသည္။ ေကအုိင္ေအ အဖြဲ႕အစည္း အ တြင္း၌ ေခါင္းေဆာင္ငယ္မ်ား ခန္႔အပ္ရာတြင္လည္း ဂ်ိန္းေဖာ လူမ်ဳိးႀကီး ဝါဒကို က်င့္သံုးၿပီး အျခား မ႐ူ (ေခၚ) ေလာင္ေဝၚ၊ လီဆူး (ေခၚ) ေယာယင္၊ လခ်ိတ္ (ေခၚ) လရွီ စေသာ ကခ်င္ မ်ဳိးႏြယ္ဝင္ လူမ်ဳိးစုမ်ား မေက်မနပ္ ျဖစ္လာၾကသည္။ ေကအုိင္ေအ အဖြဲ႕အစည္း၏ ေခါင္း ေဆာင္မႈ ကို ေဇာ္ဆုိင္း၊ ေဇာ္တူး၊ ေဇာ္ဒန္ ဟူေသာ ေဇာ္ညီအစ္ကို သံုးဦးကသာ လက္ဝါးႀကီး အုပ္ထားျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍လည္း မေက်မနပ္ ျဖစ္လာၾကသည္။
၁၉၆၈ ခုႏွစ္မတ္လတြင္ ေကအုိင္ေအတပ္ရင္း (၄) မွ မ႐ူ (ေခၚ) ေလာင္ေဝၚလူမ်ဳိး ေဇလြမ္း ႏွင့္ လရွီ (လခ်ိတ္) လူမ်ဳိး စခံုတိန္ယိန္း တို႔ေခါင္းေဆာင္ေသာ ေကအိုင္ေအ ၁၂ဝ ခန္႔သည္ ေကအုိင္ေအ အဖြဲ႕မွ ခြဲထြက္၍ ျပည္ပသို႔ သြားေရာက္ကာ ဗမာျပည္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ႏွင့္ ပူး ေပါင္းခဲ့သည္။ ယင္းကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ၁၉၆၈ ခုႏွစ္ မွအစျပဳ၍ ဗမာျပည္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ သည္ ကခ်င္ျပည္နယ္၊ ေမချမစ္ အေရွ႕ျခမ္းေဒသ ခ်ီေဗြ၊ ေလာေခါင္၊ ေဆာ့ေလာ္ ေဒသမ်ားတြင္ အေျခခ်ႏုိင္ လာေတာ့သည္။
ေကအိုင္ေအ ေသာင္းက်န္းသူမ်ား၏ အေျခအေန (၁၉၇၁-၁၉၇၂ ခုႏွစ္)
ေကအိုင္ေအ မ်ားသည္ တစ္ဖက္ႏိုင္ငံမွ အကူအညီ ရယူခဲ့ေသာ္လည္း ဗကပမ်ားႏွင့္မူ မၾကာခဏ ပဋိပကၡ ျဖစ္ေန ခဲ့သည္။ ကြတ္ခိုင္ ေဒသတြင္ ဗကပ စစ္နယ္ေျမ တိုးခ်ဲ႕မႈေၾကာင့္ ေက အိုင္ေအ မ်ားသည္ တပ္မေတာ္အား လာေရာက္ ဆက္သြယ္ခဲ့သည္။ တပ္မေတာ္ကို မတိုက္ ဘဲ ဗကပ ကိုသာ ဦးတည္ ရန္သူ အျဖစ္ တုိက္ခိုက္ ေနခဲ့ သည္။ သို႔ေသာ္ ၁၉၆၉ ခုႏွစ္ ေဖ ေဖာ္ဝါရီလတြင္ ေဇာ္ဒန္ႏွင့္ အင္အားစု မ်ားက ကခ်င္ (၄) ကို ခ်ဳံခို တိုက္ခိုက္ ခဲ့သည္။ ထို႔ ေနာက္ ရွမ္းျပည္နယ္ ေျမာက္ပိုင္းမွ ေကအိုင္ေအ မ်ားသည္ ဗကပ တပ္ရင္း (၂ဝ၂)၊ (၃ဝ၃) တို႔ႏွင့္ နားလည္မႈ ယူခဲ့ျပန္သည္။ ၁၉၇ဝ ျပည့္ႏွစ္ မွစ၍ ေကအိုင္ေအ တပ္မဟာ (၂)၊ တပ္ရင္း (၅) ႏွင့္ တပ္ရင္း (၆) ကို ေဇာ္တူး ကိုယ္တိုင္ ကြပ္ကဲ၍ ကာမိုင္းၿမိဳ႕နယ္၊ ဖားကန္႔ လံုးခင္း ေဒသမွ ေက်ာက္စိမ္းမ်ားအား ထိုင္းႏိုင္ငံသို႔ ခိုးထုတ္ ေရာင္းခ်ခဲ့ၾကသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ထိုင္းႏိုင္ ငံမွပင္ စစ္လက္နက္မ်ား ကိုဝယ္ယူၾကသည္။ အိႏိၵယႏုိင္ငံမွ ဖီဆို နာဂ ေသာင္းက်န္း သူမ်ားကိုလည္း တ႐ုတ္ႏိုင္ငံမွ သင္တန္းေပး၍ လက္နက္ တပ္ဆင္ လာသည္။ ဖီဆိုမ်ားအား အိႏိၵယ သို႔ ျပန္ပို႔ေပး၍ လက္နက္ ေတာင္းယူျခင္း မ်ားကိုလည္း လုပ္လာသည္။ အေရွ႕ ပါကစၥတန္ႏွင့္ အျပန္အလွန္ ဆက္သြယ္ ကူညီမႈမ်ား ရွိခဲ့ေသာ္လည္း ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ ႏိုင္ငံေပၚေပါက္ လာ ေသာအခါ အဆက္အသြယ္ ုပတ္သြားရသည္ တပ္မဟာ (၁) မွဴးး ေဇာ္ဒန္က ရခိုင္ ေသာင္းက်န္းသူမ်ား ကို လက္နက္တပ္ဆင္ ေလ့က်င့္ေပးခဲ့သည္။ ေကအိုင္ေအ ဥကၠ႒ ေဇာ္ဆိုင္း သည္ ထိုင္းႏိုင္ငံမွ တာဝန္ရွိသူ အခ်ဳိ႕ႏွင့္ ညႇိႏိႈင္းကာ ယင္းစစ္ဌာနခ်ဳပ္ကို ထိုင္းႏိုင္ငံ အတြင္းတြင္ ဖြင့္လွစ္ထားခဲ့သည္။
၁၉၇၂ ခုႏွစ္ အတြင္းတြင္ ေကအိုင္ေအ စစ္ဌာနခ်ဳပ္သည္ ေဇာ္ဆိုင္း ေခါင္းေဆာင္၍ ထိုင္းႏိုင္ငံ ထန္ဝိုး စခန္းတြင္လည္းေကာင္း၊ တပ္မဟာ (၁) သည္ ေဇာ္ဒန္ ေခါင္းေဆာင္၍ ကြတ္ခိုင္၊ လား႐ိႈးႏွင့္ ဗန္းေမာ္ ခ႐ိုင္မ်ား တြင္လည္းေကာင္း၊ ေဇာ္တူး ေခါင္းေဆာင္ေသာ တပ္မဟာ (၂) သည္ ဖားကန္႔နယ္ေျမႏွင့္ ျမစ္ႀကီးနား ခ႐ိုင္တြင္လည္းေကာင္း ခိုေအာင္း လႈပ္ရွားကာ အိမ္နီးခ်င္း ႏိုင္ငံမ်ားမွ လက္နက္ခဲယမ္း အကူအညီ ရရွိေရးကို ႀကိဳးစားလ်က္ ရွိသည္။ စီးပြားေရးအရ ေက်ာက္စိမ္းႏွင့္ ဘိန္းမ်ားကိုလည္း တိုးခ်ဲ႕ ေရာင္းဝယ္ လာၾကေလသည္။
၁၉၇၂ ခုႏွစ္ မတ္လတြင္ ရွိေသာ ေကအိုင္ေအ ေသာင္းက်န္းသူတို႔၏ အင္အား
ေကအုိင္ေအ
ေကအိုင္ေအ စစ္ဌာနခ်ဳပ္။ ေဇာ္ဆုိင္း။
တပ္မဟာ (၁)။ ေဇာ္ဒန္ႏွင့္ အင္အား ၁၄၈၂ ေယာက္။ လား႐ိႈး ခရိုင္ႏွင့္ ဗန္းေမာ္ခရုိင္ လား႐ႈိး ခ႐ိုင္တြင္ လြမ္းေဒါင္ႏွင့္ တပ္ရင္း (၂)၊ ေဇာ္ဘြန္ႏွင့္ တပ္ရင္း (၈)၊ ေဒါင္ေခါင္းႏွင့္ တပ္ရင္း (၉) တို႔က တာဝန္ယူသည္။ ဗန္းေမာ္ ခ႐ုိင္တြင္ ဒြေရာင္ႏွင့္ တပ္ရင္း (၁)၊ ေဂၚ႐ူလဒြႏွင့္ တပ္ရင္း (၅) တုိ႔က တာဝန္ယူသည္။
တပ္မဟာ (၂)။ ေဇာ္တူးႏွင့္ အင္အား ၁,၄၆၉ ေယာက္ရွိၿပီး ေဇာ္ေဘာက္က တပ္ရင္း (၃)၊ ဇုတ္ဒိုင္က တပ္ရင္း (၄)၊ လမာလရိန္းက တပ္ရင္း (၆)၊ ေဇာ္ေဘာက္က တပ္ရင္း (၇)၊ မဒင္ကီးေယာ္ က တပ္ရင္း (၁ဝ)၊ ကေဒၚေဇာ္ဆုိင္းက တပ္ရင္း (၁၁) စသည္ျဖင့္ တပ္ရင္းမ်ားအလိုက္ တာဝန္ယူၿပီး ျမစ္ႀကီးနားခ႐ိုင္၊ ႀတိဂံေဒသ၊ ဧရာဝတီ အေနာက္ျခမ္း ေဒသမ်ားတြင္ လႈပ္ရွား သည္။
စုစုေပါင္းအင္အား။ ျပည္တြင္းတြင္ ၂၉၅ဝ ခန္႔ရွိၿပီး ထုိင္းႏုိင္ငံ ထန္ဝုိးတြင္ဌာနခ်ဳပ္ ဖြင့္လွစ္ ထားသည္။
ေသာင္းက်န္းသူ အဖြဲ႕အစည္း အခ်င္းခ်င္း ဆက္သြယ္မႈမ်ားႏွင့္ ပဋိပကၡမ်ား
ဗကပႏွင့္ ေကအိုင္ေအ ေသာင္းက်န္းသူမ်ား။
ဗမာျပည္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီမွ အင္အားစု အခ်ဳိ႕ သည္ ၁၉၅ဝ ျပည့္ႏွစ္ ကတည္းက ျပည္ပႏုိင္ငံသို႔ ေရာက္ရွိခဲ့ၿပီးေနာက္ ၁၉၆၄ ခုႏွစ္ မွစ၍ ျပည္ပ ကြန္ျမဴနစ္ ပါတီ၏ ႏုိင္ငံေရး၊ စစ္ေရး အကူအညီမ်ား တစ္စတစ္စ တိုးတက္ မ်ားျပားစြာ ရရွိလာခဲ့သည္။ ေကအိုင္ေအမ်ား သည္လည္း အိမ္နီးခ်င္း ႏိုင္ငံမ်ားမွ အကူအညီ ရရွိရန္ အႀကိမ္ႀကိမ္ ၾကိဳးစားခဲ့ရာ ၁၉၆၇ ခုႏွစ္၊ ျပည္ပ ေက်ာင္းသားမ်ား အေရးအခင္းကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ျပည္ပႏိုင္ငံက ႏိုင္ငံေရး၊ စစ္ေရးသင္တန္း မ်ားေပးရန္ လက္နက္ခဲယမ္းမ်ား ေထာက္ပံ့ရန္ ကတိေပးခဲ့သည္။ ၁၉၆၇ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လတြင္ မရန္ဘရန္ဆိုင္း ဦးစီးေသာ ေရွ႕ေျပးအဖြဲ႕ ၃၄ ေယာက္သည္ ျပည္ပႏိုင္ငံသို႔ ေရာက္ရွိသြား သည္။ ထုိ႔ေနာက္ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕တြင္ ျပည္ပ အာဏာပိုင္မ်ားႏွင့္ ေဆြးေႏြးၿပီး ေကအိုင္ေအက ကြန္ျမဴနစ္ ဝါဒခံယူရန္ သေဘာတူ၍ ျပည္ပက ႏုိင္ငံေရး၊ စစ္ေရး အကူအညီမ်ား ေပးရန္ သေဘာတူ ညီခဲ့ၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ ေဇာ္တူး၊ ေဇာ္ဒန္၊ လမံုတူးဂ်ဳိင္၊ မရန္ဘရန္ဆုိင္၊ ပံုေရႊ ေဇာ္ဆိုင္း တို႔ ေခါင္းေဆာင္ေသာ ေကအုိင္ေအ ၄၂၅ ေယာက္ အဖြဲ႕သည္ ၁၉၆၇ ခုႏွစ္၊ ႏုိင္ ဝင္ဘာလ ၄ ရက္ ေန႔မွ ၁၉၆၈ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလ ၂၇ ရက္ ေန႔ အထိ ျပည္ပ ႏိုင္ငံသို႔ သြား ေရာက္ခဲ့ၿပီး ၿမိဳတစ္ၿမိဳ႕တြင္ ဗသိန္းတင္၊ ေနာ္ဆိုင္း တို႔ႏွင့္ ေဆြးေႏြးခဲ့သည္။ ထိုေနာက္ပိုင္းမွစ၍ ေကအိုင္ေအ သည္ ျပည္ပႏုိင္ငံမွ ႏိုင္ငံေရး၊ စစ္ေရး အကူအညီ မ်ားရရွိခဲ့ၿပီး စစ္ေရး လႈပ္ရွားမႈမ်ားကို တိုးတက္ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ ခဲ့ေလသည္။
ေကအုိင္ေအ မ်ားသည္ ၁၉၇၆ ခုႏွစ္ ႏွစ္ ကုန္မွစ၍ တပ္ရင္း (၉) ရင္း အထိ ဖြဲ႕စည္းခဲ့ၿပီး ကခ်င္ျပည္နယ္တြင္ အင္အား ၁၇၅ဝ၊ ရွမ္းျပည္နယ္ ေျမာက္ပိုင္းတြင္ အင္အား ၅ဝဝ အထိ တုိးတက္လာခဲ့သည္။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္ ထိုင္းႏုိင္ငံ ထန္ပုိးစခန္းတြင္ အေျခစိုက္ေနေသာ ေဇာ္ဆုိင္း ထံမွလည္း လက္နက္ ခဲယမ္းမ်ား ရရွိခဲ့ၾကသည္။ ၁၉၆၈ ခုႏွစ္တြင္ လက္ေရြးစင္အထူး တုိက္ခုိက္ေရး တပ္မ်ားဖြဲ႕စည္း၍ တုိက္ခိုက္ လာၾကရာ ျမစ္ႀကီးနား နယ္ေျမမွ ကဝပန္ (အင္ဝုိင္- ၂ဝ၄၄)၊ ဒူရစ္ဂါး (အင္ဝုိင္- ဝ၄၆၆)၊ တင္ဂ႐ူးေကာင္း (အင္ဝိုင္- ၈၅ဝ၄) တပ္စခန္းမ်ား က်ဆံုးခဲ့ရသည္။ ၁၉၆၈ ခုႏွစ္ အတြင္းမွာပင္ ဇတ္ဒိုင္ ေခါင္းေဆာင္ေသာ တပ္ရင္း (၁ဝ) ကို စတင္ ဖြင့္လွစ္ခဲ့သည္။
ေဇာ္ထူးသည္ ကြန္ျမဴနစ္ဝါဒႏွင့္ ျပည္ပအေတြးအေခၚကို လက္ခံခဲ့ေသာ္လည္း ေအာက္ေျခ ငယ္သား မ်ားႏွင့္ နယ္ေျမ လူထုက ကြန္ျမဴနစ္ဝါဒကို မႏွစ္ၿမိဳ႕ၾကေပ။ ေကအုိင္ေအ၏ မူလ စည္း႐ံုးမႈမွာလည္း က်ဥ္းေျမာင္း ေသာ လူမ်ဳိးေရးႏွင့္ ဘာသာေရးကို အဓိက အေျခခံ ခဲ့ ေသာေၾကာင့္ ကြန္ျမဴနစ္ ဝါဒႏွင့္ ဆန္႔က်င္ဘက္ သဖြယ္ ျဖစ္ေန သည္။ ေကအိုင္ေအ ေရာ ဗကပပါ ျပည္ပ ပံုစံ ကြန္ျမဴနစ္ဝါဒႏွင့္ ျပည္ပၾသဝါဒကို လက္ခံခဲ့ၾကေသာ္ လည္း ၁၉၆၈ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလ ၁ ရက္တြင္ ေနာ္ဆုိင္းေခါင္းေဆာင္ေသာ ဗကပမ်ား မံုးကိုး (အက္စ္-၂၄၉၉) ကို ဝင္ေရာက္ ရာမွစ၍ အက်ဳိးစီးပြား လုဘက္မ်ား ျဖစ္လာၾကသည္။ ၁၉၆၈ ခုႏွစ္၊ မတ္လတြင္ ေကအိုင္ေအ တပ္ရင္း (၄) အဖြဲ႕ (၁) မွဴး၊ မ႐ူ လူမ်ဳိး ေဇလြမ္း၊ အဖြဲ႕ (၅) မွဴး၊ ဇခံုတိမ္ယိမ္း ႏွင့္ ေနာက္လုိက္ ၁၂ဝ တို႔ ေကအိုင္ေအမွ ခြဲထြက္ၿပီး ျပည္ပႏုိင္ငံသို႔ သြားေရာက္ ခိုလံႈ ခဲ့ၾကသည္။ ေဇလြမ္းႏွင့္ ဇခံုတိမ္ယိမ္း အင္အားစုမ်ားသည္ ဗကပႏွင့္ ပူးေပါင္းမိၿပီး ဗကပ တပ္ရင္း (၁ဝ၁) အျဖစ္ ျပန္ဝင္လာၾကရာ ေကအိုင္ေအ မ်ားအေနႏွင့္ ဗကပအေပၚ ပိုမို၍ မေက်နပ္ စရာျဖစ္ လာခဲ့ရသည္။
ဗကပမ်ားသည္ ရွမ္းျပည္ေျမာက္ပိုင္းတြင္ အေရွ႕ေျမာက္ စစ္ေဒသမ်ားကို ဖြင့္လွစ္ရာ၌ နယ္ခံ ေကအုိင္ေအမ်ားႏွင့္ ေဒသခံ ကခ်င္တုိင္းရင္းသား တို႔အား လြယ္ကူစြာ စည္း႐ံုးႏုိင္ေစရန္ ကခ်င္ ေတာခို စစ္ဗိုလ္ ေနာ္ဆိုင္း ကို ေခါင္းေဆာင္ ေစခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ဗကပႏွင့္ ေကအုိင္ေအ တို႔၏ပဋိပကၡမွာ ႀကီးမား သည္ ထက္ႀကီးမား လာသည္။ ၁၉၆၈ ခုႏွစ္၊ ဧၿပီလ ၂၁ ရက္ေန႔တြင္ ေကအုိင္ေအ တပ္မဟာ (၂) ဌာနခ်ဳပ္ ၌ျပဳလုပ္ေသာ အစည္းအေဝးက ေနာ္ဆိုင္း ေခါင္းေဆာင္ေသာ ဗကပ မ်ားကို နံပါတ္ (၁) ဦးစားေပး ရန္သူ အျဖစ္ သတ္မွတ္ လိုက္ၿပီး ဇြန္လ မွစ၍ ဗကပမ်ားအား စစ္ေရး ရင္ဆုိင္မႈ ျပဳလုပ္လာသည္။ ေဇာ္တူး ကလည္း ကြန္ျမဴနစ္ ဝါဒကို စြန္႔လႊတ္ေၾကာင္း အတိအလင္း ေၾကညာသည္။ ေကအိုင္ေအသည္ ဗကပ ႏွင့္ တိုက္ပြဲမ်ား ျဖစ္ပြားေနေသာ္လည္း လက္နက္ ခဲယမ္းမ်ား ရရွိေရး အတြက္မူ ျပည္ပႏုိင္ငံႏွင့္ တစ္ဘက္လွည့္ ဆက္သြယ္ ေနရသည္။ အျခားႏုိင္ငံမ်ားမွ အကူအညီ ရရွိေရးအတြက္မူ ျပည္ပႏိုင္ငံမ်ားမွ အကူအညီ ရရွိေရးကိုလည္း ႀကိဳးပမ္းခဲ့သည္။ ၁၉၆၉ ခုႏွစ္ တြင္ အိႏိၵယႏုိင္ငံမွ ဖီဇို နာဂ ေသာင္းက်န္းသူမ်ားအား ျပည္ပႏိုင္ငံသို႔ သင္တန္းတက္ရန္ ပို႔ေပးခဲ့ၿပီး အျပန္တြင္ ျပည္ပႏိုင္ငံမ်ားမွ တပ္ဆင္ေပးလိုက္ေသာ လက္နက္၊ ခဲယမ္း အခ်ဳိ႕ကို ဖီဇို နာဂမ်ားထံမွ ခြဲေဝ ရယူခဲ့သည္။ လူအင္အား အေနႏွင့္ကား အသက္ ၁၃ ႏွစ္ အထက္ ေယာက်္ားကေလး၊ မိန္းကေလး မ်ားကိုပါ အတင္းအဓမ ၼဖမ္းဆီး၍ စစ္သားသစ္ အျဖစ္သိမ္းသြင္း ေလ့က်င့္ အသံုးျပဳလာသည္။
ေကအုိင္ေအ တပ္မဟာ (၁) လက္ေအာက္တြင္ တပ္ရင္း (၁)၊ (၂)၊ (၅)၊ (၈)ႏွင့္ (၉) တို႔ျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းထားၿပီး တပ္မဟာ (၂) လက္ေအာက္တြင္ တပ္ရင္း (၃)၊ (၄)၊ (၆)၊ (၇)၊ (၁၀) ႏွင့္ (၁၁) တို႔ျဖင့္ ဖြဲ႕စည္း ထားသည္။ ဗကပ အား ဦးစားေပး ရန္သူအျဖစ္ သတ္မွတ္ထား ေသာ ေၾကာင့္ ေကအုိင္ေအ တပ္မဟာ(၁) သည္ တပ္မေတာ္အား တတ္ႏုိင္သမွ် ေရွာင္ရွားၿပီး ဗကပ ကိုသာ ရွာေဖြ တုိက္ခိုက္ခဲ့သည္။ တပ္မေတာ္ စစ္ေၾကာင္းမ်ား ကိုလည္း နားလည္မႈ ယူႏုိင္ရန္ ဆက္သြယ္ ကမ္းလွမ္းခဲ့သည္။
ေကအုိင္ေအ မွခြဲထြက္သြားခဲ့ေသာ ေဇလြမ္းႏွင့္ စခံုတိမ္ယိမ္း တို႔သည္ ျပည္ပတြင္ သင္တန္း ဆင္းၿပီး ေနာက္ ဗကပ တပ္ရင္း (၁ဝ၁) အျဖစ္ ျပန္လည္ဝင္ေရာက္ လာသည္။ ေဇလြမ္းႏွင့္ အင္အား ၂ဝဝ ခန္႔သည္ ခန္တန္ ေတာင္ၾကားလမ္း (အက္စ္ဒီ- ၉၅၁ဝ) သို႔ ၁၉၆၉ ခုႏွစ္ ေမလ ၁၉ ရက္ ေန႔တြင္လည္းေကာင္း၊ ေမလ ၂ဝ ရက္ေန႔တြင္ ကန္ပိုက္တီး (အက္စ္ဒီ- ၉၁၅၇) သို႔လည္းေကာင္း ဝင္ေရာက္ခဲ့ၿပီး စခံုတိမ္ယိမ္းႏွင့္ အင္အား ၂ဝဝ ခန္႔သည္ ၁၉၆၉ ခုႏွစ္ ေမလ ၂၇ ရက္ေန႔တြင္ တန္လံု (အင္ဇက္- ၃၉၆၉) ျပည္သူ႕ရဲစခန္းကို တုိက္ခိုက္၍ ျပည္တြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္လာရာ ေမချမစ္ အေရွ႕ျခမ္း ခ်ီေဖြ၊ ေလာေခါင္ ၊ ေဆာေလာေဒသမ်ား တြင္ ေကအိုင္ေအႏွင့္ ထိပ္တုိက္ တိုးလာ ရသည္။ ေဇာ္ဒန္ ေခါင္းေဆာင္ေသာ တပ္မဟာ (၁) သည္ ကြတ္ခိုင္ နယ္ေျမတြင္ တပ္မေတာ္ႏွင့္ နားလည္မႈယူ၍ လႈပ္ရွားေနရာမွ ၁၉၆၉ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ပထမ အပတ္တြင္ လား႐ႈိး ေျမာက္ဘက္၌ ကခ်င္ (၄) ယာဥ္ အုပ္စုအား ခ်ဳံခို တုိက္ခိုက္ ခဲ့သည္။ တစ္ဆက္တည္းမွာပင္ ဗကပ တပ္ရင္း (၂ဝ၂)၊ (၃ဝ၃) တို႔ႏွင့္ နားလည္မႈယူၿပီး အပစ္အခတ္ ရပ္စဲၾကျပန္သည္။
၁၉၆၉ ခုႏွစ္၊ ဇူလုိင္လ အတြင္းတြင္ ေကအုိင္ေအ ဗဟုိေကာ္မတီ အစည္းအေဝး တစ္ရပ္ က်င္းပရာ ''ဝန္ေပါင္ တိုင္းျပည္ လြတ္ေျမာက္ေရး အဖြဲ႕၏ မဟာႏိုင္ငံေရး လမ္းစဥ္''ကို အတည္ျပဳ ဆံုးျဖတ္ ခဲ့သည္။ ေကအိုင္ေအ တုိ႔၏ လမ္းစဥ္တြင္ ဝန္ေပါင္ တိုင္းျပည္ လြတ္ ေျမာက္ေရး အဖြဲ႕ ႏိုင္ငံေရး ယံုၾကည္ခ်က္ႏွင့္ ရည္မွန္းခ်က္ ပန္းတုိင္၊ ဝန္ေပါင္ တုိင္းျပည္ လြတ္ေျမာက္ေရး အဖြဲ႕၏ အဓိက အေျခခံေသာ တရားကိုယ္မ်ား၊ တုိက္ဖ်က္ရမည့္ ရန္သူ၊ မ်က္ေမွာက္ အခ်ိန္ ဦးတည္ တိုက္ဖ်က္ ရမည့္ ရန္သူ၊ မည္သူက ျပည္သူလူထု၊ မည္သူက ရန္သူ၊ ဝန္ေပါင္ တိုင္းျပည္ တက္ၾကြေရး ၏ အေျခခံ လူတန္းစား၊ ရည္မွန္းခ်က္ ပန္းတုိင္ ေရာက္ ေအာင္ တုိက္ခိုက္ သြားရမည့္ နည္းဗ်ဴဟာ၊ ျပည္သူလူထု၏ ေတာ္လွန္ေရး၊ ျပည္သူလူထု၏ စုစည္းညီၫြတ္ေရး၊ လက္နက္ကိုင္ တပ္ဖြဲ႕စည္းထားေရး၊ ႏိုင္ငံေတာ္ စီမံခန္႔ခြဲေရး၊ ဝန္ေပါင္ တုိင္းျပည္ လြတ္ေျမာက္ေရး၏ သေဘာထားႏွင့္ ႏိုင္ငံျခားေရးဝါဒ စသည္တို႔ကို ခြဲျခား ရွင္းလင္းထားသည္။
ေဇာ္တူးေခါင္းေဆာင္ေသာ ေကအုိင္ေအမ်ားသည္ အေျခခံနယ္ေျမမ်ားမွ လူသစ္မ်ားကို အတင္း အဓမၼ စုစည္းၿပီးေနာက္ ဗြီဒီအက္ (ေခၚ) ေက်းရြာ ကာကြယ္ေရး အဖြဲ႕မ်ားႏွင့္ အယ္လ္ဂ်ီအက္ဖ္ (ေခၚ) ဌာေန ေျပာက္က်ား တပ္မ်ားကိုပါ တစ္ပါတည္း ဖြဲ႕စည္း ေလ့က်င့္ခဲ့သည္။ ေက်းရြာ လူႀကီးမ်ားကို ေခၚယူ သင္တန္းေပးၿပီး စည္း႐ံုးေရး လုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ကိုင္ေစသည္။ မရန္ဘရန္ဆုိင္းသည္ ျပည္ပႏိုင္ငံသို႔ သြားေရာက္ၿပီး ဗကပ တို႔၏ အေျခအေနကို တင္ ျပ ခဲ့ေသာ္လည္း ျပည္ပ အာဏာပိုင္မ်ားက ဗကပ၏ ေခါင္းေဆာင္ မႈေအာက္သို႔ ဝင္ ေရာက္ရန္ သာ တုိက္တြန္းခဲ့သည္။ ၁၉၇ဝ ျပည့္ႏွစ္ ႏွစ္ဆန္းတြင္ ေကအိုင္ေအ ၂၂ဝ ခန္႔အား ျပည္ပ ႏိုင္ငံသို႔ သင္တန္း ေစလႊတ္ေရးႏွင့္ ေကအိုင္ေအ ကလည္း ကသာ ခ႐ိုင္ အတြင္းရွိ ဗကပ ၁၅ဝ ခန္႔ကို ျပည္ပႏုိင္ငံသို႔ ပို႔ဆာင္ ေပးေရးကို သေဘာတူညီမႈ ရလာၾက သည္။
၁၉၇ဝ ျပည့္ႏွစ္ ေမလတြင္ ထြန္းေရႊေမာင္ ေခါင္းေဆာင္ေသာ ရခိုင္ လူငယ္ တစ္စုအား ေကအိုင္ေအ က လက္နက္တပ္ဆင္ ဖြဲ႕စည္းေလ့က်င့္ခဲ့ၿပီး ကခ်င္၊ နာဂ မီဇိုရခုိင္ ေသာင္းက်န္းသူမ်ား ပူးေပါင္း လႈပ္ရွားႏုိင္ေရးကို ႀကိဳးပမ္းခဲ့သည္။ ထိုစဥ္က အေရွ႕ပါကစၥတန္ ႏုိင္ငံ (ေနာင္ေသာ္ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ႏုိင္ငံ) ကိုလည္း ကမ္းလွမ္းခဲ့သည္။
ဗကပႏွင့္ ေကအိုင္ေအ တို႔သည္ နားလည္မႈ ရယူၿပီး အပစ္အခတ္ ရပ္စဲထားၾကရာမွ ဗကပမ်ားက မံုးေပၚ၊ နမ့္ခ်က္ ေဒသမွ ေတာင္ပိုင္း ေကအိုင္ေအ နယ္ေျမမ်ားသို႔ မသိမသာ ခ်င္းနင္း ဝင္ေရာက္လာၾက သျဖင့္ ေကအိုင္ေအႏွင့္ ဗကပ တို႔ အျပန္အလွန္ ဖမ္းဆီး သတ္ျဖတ္မႈမ်ား ေပၚေပါက္ လာျပန္သည္။ ေကအိုင္ေအ မ်ားသည္ ျပည္ပ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၏ လက္နက္ခဲယမ္း ေထာက္ပံ့မႈကို မွီခိုေန ရေသာေၾကာင့္ ဗကပ အား ျပတ္ျပတ္ သားသား ဆန္႔က်င္၍ မရဘဲ ျဖစ္ေနသည္။ ဗကပႏွင့္ ေျပလည္မႈရရန္ ႀကိဳးပမ္းေသာ္လည္း ေအာင္ျမင္မႈ မရခဲ့ေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ တပ္မေတာ္ ထံ ဆက္သြယ္ ခ်ဥ္းကပ္မႈမ်ား ျပဳလုပ္ လာၾကျပန္သည္။ အစိုးရႏွင့္ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးရန္ ျပင္ဆင္လာ ၾကသည္။ ထိုအခ်ိန္မွာပင္ ၁၉၇၁ ခုႏွစ္ ႏုိဝင္ဘာလ ၆ ရက္ ေန႔မွ ၁ဝ ရက္ေန႔ အထိ လမုန္တူးဂ်ဳိင္ႏွင့္ ဗကပ ေခါင္းေဆာင္မ်ား မံုးေပၚတြင္ ေဆြးေႏြးၾကရာ သေဘာတူညီခ်က္ အခ်ဳိ႕ရရွိသျဖင့္ အစိုးရအား ဘံုရန္သူအျဖစ္ သတ္မွတ္ ၾကျပန္သည္။ ေကအုိင္ေအ တို႔သည္ ျပည္ပႏိုင္ငံ၏ ေထာက္ပံ့ေပးကမ္းမႈ ကိုလည္း လက္မလႊတ္ႏိုင္၊ ဗကပကိုလည္း လက္မခံႏိုင္ ေသာေၾကာင့္ တပ္မေတာ္ႏွင့္ ဗကပ အၾကားတြင္ စစ္ေရး အေျခအ ေန ေပၚ မူတည္၍ မၾကာခဏ ေျပာင္းလဲ ဆက္ဆံေန ရေလသည္။
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။
ျမစ္ဆံု Media Group မွကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။#BurmaDemocracy
ကခ်င္ ေသာင္းက်န္းသူအဖဲြ႕ စတင္ေပၚေပါက္လာျခင္း
အပိုင္း (၂)
ဘာေတးလ္လင့္တနာ
BurmaDemocracy, 17 Dec: 2016
ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးပြဲ ပ်က္ျပားၿပီးေနာက္ပိုင္း ကခ်င္ ေသာင္းက်န္းသူ အဖြဲ႕ အစည္း၏ အေျခအေန
ေကအိုင္ေအ (ေခၚ) ကခ်င္ေသာင္းက်န္းသူမ်ားသည္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးပြဲ မျပဳလုပ္မီ ၁၉၆၃ ခုႏွစ္ ႏွစ္ဦးပိုင္းတြင္ တပ္မဟာ (၁) ႏွင့္ တပ္ရင္း (၆) ရင္းကို လူအင္အား ၁,ဝဝဝ ေက်ာ္ျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းႏိုင္ခဲ့ ၿပီးျဖစ္သည္။ ေဇာ္ဒန္ ေခါင္းေဆာင္သည့္ ကိုယ္စားလွယ္ အဖြဲ႕က ေတာ္လွန္ေရး ေကာင္စီႏွင့္ ေဆြးေႏြးေနစဥ္ ေကအိုင္ေအမ်ားသည္ လူသူစုေဆာင္းျခင္း၊ ဆက္ေၾကး ေကာက္ခံျခင္းတုိ႔ကို တိုးခ်ဲ႕၍ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကသည္။ ေဆြးေႏြးပြဲကာလတြင္ ေဇာ္တူးသည္ ဗန္းေမာ္ နယ္ေျမမွ ဧရာဝတီျမစ္ကို ျဖတ္ေက်ာ္၍ ေက်ာက္စိမ္း ထြက္ရွိရာ ကာမိုင္း ျမိဳ႕နယ္ အတြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္ စည္း႐ံုး စိုးမိုးခဲ့သည္။ ကာမိုင္း ျမိဳ႕နယ္ရွိ ေက်းရြာ အားလံုး လိုလိုသည္ ေကအိုင္ေအ တို႔၏ လႊမ္းမိုးမႈ ေအာက္တြင္ ေရာက္ခဲ့ ရသည္။ ေဆြးေႏြးပဲြ ပ်က္ျပားၿပီးေနာက္ ေကအိုင္ေအတို႔သည္ လူ၊ လက္နက္ႏွင့္ ခဲယမ္း မီးေက်ာက္မ်ားကို အျပင္း အထန္ စုေဆာင္းၾကေလရာ ၁၉၆၃ ခုႏွစ္ ကုန္တြင္ လူအင္အားမွာ ၂,ဝဝဝ ေက်ာ္ အထိ တိုးတက္ လာခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။
၁၉၆၄ ခုႏွစ္၊ႏွစ္ဦးတြင္ ေကအိုင္ေအ တပ္မဟာ (၂) ကို တိုးခ်ဲ႕ ဖြဲ႕စည္းခဲ့သည္။ တပ္မဟာ (၁) ၏ လက္ေအာက္တြင္ တပ္ရင္း (၁)၊ တပ္ရင္း (၂) ႏွင့္ တပ္ရင္း(၅) ကိုစုဖြဲ႕ၿပီး ေဇာ္ဆုိင္းက အုပ္ခ်ဳပ္သည္။ ေဇာ္ဆိုင္း၏ တပ္မဟာ (၁) သည္ မန္စီၿမိဳ႕နယ္၊ မြန္ဘာပါ ေက်းရြာ (အက္စ္အို-၄၈၈၈) တြင္ အေျချပဳ၍ လႈပ္ရွားသည္။ တပ္မဟာ (၂) တြင္မူ တပ္ရင္း (၃)၊ တပ္ရင္း (၄) ႏွင့္ တပ္ရင္း (၆) တို႔ ပါဝင္သည္။ ေဇာ္တူးက တပ္မဟာ (၂) ကို အုပ္ခ်ဳပ္ၿပီး မဂ်ီဘြမ္ (အက္စ္- ၄၄ဝ၄) တြင္ အေျချပဳ၍ လႈပ္ရွားသည္။ ထို႔အျပင္ တပ္ရင္း (၇) ကို ပူတာအိုနယ္ေျမ တြင္ လူအင္အား ၈ဝဝ ခန္႔ျဖင့္ တုိးခ်ဲ႕ ဖြဲ႕စည္းၿပီး ေဇာ္တူး ကပင္ တာဝန္ယူ၍ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ သည္။ တပ္ရင္း (၇) တြင္ ဗြီဒီအက္ဖ္ (ေခၚ) ေက်းရြာ ကာကြယ္ေရး တပ္ဖြဲ႕ကို အေျခခံ၍ ဖြဲ႕စည္းျခင္း ျဖစ္သည္။ ေျပာက္က်ား လႈပ္ရွားမႈအတြက္ ရည္ရြယ္ျခင္းျဖစ္သည္။
ေဇာ္တူးသည္ တပ္မဟာ (၂) အား တျဖည္းျဖည္း တိုးခ်ဲ႕ ဖြဲ႕စည္းခဲ့ရာ အင္အား ၁၄ဝဝ ေက်ာ္ အထိ တိုးတက္လာၿပီး ပူတာအုိ၊ ခ်ီေဖြ၊ ေလာေခါင္၊ ျမစ္ႀကီးနား၊ ဗန္းေမာ္၊ ကြတ္ခိုင္နယ္ေျမ မ်ားတြင္ ျဖန္႔ခြဲလႈပ္ရွား၍ လာသည္။ ၁၉၆၃ ခုႏွစ္၊ ဇြန္လမွ ၁၉၆၄ ခုႏွစ္၊ ႏိုဝင္ဘာလအတြင္း ေကအိုင္ေအ ထိပ္သီးေခါင္းေဆာင္ ညီအစ္ကိုမ်ား ျဖစ္ေသာ ေဇာ္ဆိုင္း၊ ေဇာ္ဒန္၊ ေဇာ္တူး တို႔ သံုးဦး သည္လည္း ေဇာ္သံုးေဇာ္ ဟူ၍ နာမည္ႀကီး လာၾကသည္။
တပ္မေတာ္သည္ ကခ်င္ျပည္နယ္ႏွင့္ ရွမ္း ျပည္နယ္ ေျမာက္ပိုင္းတြင္ ႐ုတ္တရက္ အင္အား ၾကီးထြားၿပီး ဆူပူလႈပ္ရွား လာၾကေသာ ေကအိုင္ေအ မ်ားကို ေခ်မႈန္းေရးအတြက္ ၁၉၆၄ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ မွစ၍ စစ္ဆင္ေရးမ်ားျဖင့္ ဆင္ႏႊဲတိုက္ခိုက္ ေတာ့သည္။ တပ္မေတာ္က ဆင္ႏႊဲခဲ့ ေသာ စစ္ဆင္ေရးမ်ားမွာ ေအာက္ပါ အတိုင္းျဖစ္သည္-
ဂန္႔ေဂၚစစ္ဆင္ေရး။
ေအာင္ေျမစစ္ဆင္ေရး။
ေကာင္ရာဘြမ္စစ္ဆင္ေရး။
ခရမ္းစစ္ဆင္ေရး။
တပ္မေတာ္က ဆင္ႏႊဲသည့္ စစ္ဆင္ေရး အရပ္ရပ္ေၾကာင့္ ၁၉၆၄ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလမွ ၁၉၆၅ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလ အထိ တစ္ႏွစ္ တာကာလ အတြင္းတြင္ ေကအိုင္ေအမ်ားမွာ မ်ားစြာအထိနာခဲ့ရသည္။ ထိုကာလ အတြင္း ေကအိုင္ေအ ေသာင္းက်န္းသူ ၆၉၆ ေယာက္ကို အေသ မိၿပီး ၃၇၇ ေယာက္ကို ဒဏ္ရာရ ေစခဲ့သည္။ ၁ဝ၆၄ ေယာက္ကို အရွင္ ဖမ္းဆီး ရမိၿပီး ၂၂၂၃ ေယာက္ လက္နက္ခ် ခဲ့ၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ၁၉၆၅ ခုႏွစ္မွ ၁၉၆၆ ခုႏွစ္၊ ႏွစ္လယ္ပိုင္းအတြင္း ကခ်င္ေသာင္းက်န္းသူ လႈပ္ရွားမႈမ်ားစြာ က်ဆင္းသြား ခဲ့ရေတာ့သည္။
ေကအိုင္ေအ လႈပ္ရွားမႈမွာ တပ္မေတာ္၏ ထိုးစစ္မ်ားေၾကာင့္ အဘက္ဘက္မွ ယိုယြင္း က် ဆင္းၿပီး နာလန္မထူ ႏိုင္ေတာ့သျဖင့္ ေကအိုင္ေအ ေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ ႀကံဆႀကိဳးပမ္း ၾကရသည္။ ေကအိုင္ေအ ဦးစီးခ်ဳပ္ျဖစ္သူ ေဇာ္ဆိုင္းသည္ ျပည္ပအကူအညီရေရးအတြက္ ထိုင္းႏိုင္ငံသို႔ သြားေရာက္ကာ ထိုင္း- ျမန္မာ နယ္စပ္ ထန္ဝိုး (အယ္လ္ယူ- ဝ၅ဝ၅) တြင္ အေျခ ခ်၍ ဘိန္း၊ ေက်ာက္စိမ္းမ်ား ေရာင္းဝယ္ရန္ စခန္း ဖြင့္လွစ္ ခဲ့ရေလသည္။ ထိုင္းႏိုင္ငံ မွတစ္ဆင့္ ျပည္ပအကူအညီ မ်ားရရွိေစရန္ ေဇာ္ဆိုင္း၏ အႀကံေပး အရာရွိအျဖစ္ ေကအင္(န္)ယူ မွ တြဲဖက္ထားေသာ ဂ်ီလစ္လင္း (ကခ်င္အမည္- ေဇာ္ေဘာက္) က ကူညီခဲ့ သည္။ ေဇာ္ဆိုင္းသည္ ၁၉၆၅ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ ၁၁ ရက္ေန႔တြင္ လြယ္ယား စခန္းမွ ခရီး ထြက္သြားျခင္း ျဖစ္ၿပီး ဗန္ေကာက္၊ ဇင္းမယ္၊ ေဖာ္မိုဆာ သို႔လွည့္လည္၍ အေရွ႕ေတာင္အာရွ စစ္စာခ်ဳပ္အဖြဲ႕ (SEATO) ၏ အကူအညီရရန္ ႀကိဳးစားခဲ့သည္။ ၁၉၆၆ ခုႏွစ္ အတြင္းမွာပင္ ေကအိုင္ေအ ႏိုင္ငံျခား ဆက္သြယ္ေရး တာဝန္ခံ မရန္ဘရန္ဆိုင္းသည္ အိႏိၵယႏိုင္ငံ၏ အကူအညီ ရယူေရးအတြက္ ေခ်ာကန္ ေတာင္ၾကားေဒသသို႔ သံုးလၾကာ သြားေရာက္ေဆြးေႏြး ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ မေအာင္ျမင္ခဲ့ေပ။
၁၉၆၆ ခုႏွစ္ ႏွစ္ဦးပိုင္းတြင္ တပ္မေတာ္သည္ ဗမာျပည္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ေခ်မႈန္းေရးအတြက္ အမွတ္ (၇၇) ေျချမန္တပ္မ ဌာနခ်ဳပ္ကို ဖြဲ႕စည္းရန္ ကခ်င္ျပည္နယ္မွ စစ္ဆင္ေရး တပ္အခ်ဳိ႕ကို ထုတ္ႏုတ္ခဲ့ ရေလရာ ေကအိုင္ေအ မ်ားအတြက္ လူသူလက္နက္ စုေဆာင္း စည္း႐ံုး ၍ ေခါင္းေထာင္ ထႏိုင္ရန္ အခ်ိန္ရသြား သည္ဟု ဆိုရ ေပမည္။
ေကအိုင္ေအမ်ားတစ္ဖက္ႏုိင္ငံႏွင့္ဆက္သြယ္ျခင္း
၁၉၆၇ ခုႏွစ္၊ ဇြန္လ ၂၆ ရက္တြင္ ေက်ာင္းသားအေရးအခင္းျဖစ္ပြား ၿပီးေနာက္ေကအုိင္ေအ ေခါင္းေဆာင္ ေဇာ္တူးသည္ တစ္ဖက္ႏုိင္ငံဘက္မွ ျပတ္သားစြာ ေထာက္ခံေၾကာင္း ေၾက ညာခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ေကအိုင္ေအ ေသာင္းက်န္း သူမ်ားသည္ တပ္မေတာ္ ထိုးစစ္ ေၾကာင့္ ေပ်ာက္ကြယ္ သြား လုမတတ္ အထိနာ ခဲ့ရာမွ အမွတ္ (၇၇) ေျချမန္ တပ္မဌာနခ်ဳပ္ဖြဲ႕စည္းရန္ တပ္မ်ား ထုတ္ႏုတ္မႈကို အခြင့္ေကာင္းယူ၍ ျပန္လည္ေခါင္းေထာင္ ထလာႏိုင္ခ်ိန္ ျဖစ္သည္။
ေကအိုင္ေအ ေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ စစ္ေရးလႈပ္ရွားမႈမ်ား ျပဳလုပ္ႏုိင္ရန္အတြက္ ျပည္ပအကူအညီ ရရွိေရးကို အျပင္းအထန္ ၾကိဳးစားခဲ့သည္။ ၁၉၆၇ ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လ အတြင္း မွာပင္ ေကအုိင္ေအ တပ္မဟာ (၂) မွ ႏုိင္ငံေရး တာဝန္ခံ မရန္ဘရန္ဆုိင္းႏွင့္ အင္အား ၃၄ ေယာက္ အဖြဲ႕သည္ တစ္ဖက္ႏုိင္ငံသို႔ ထြက္ခြာ၍ စစ္ေရး၊ ႏိုင္ငံေရးသင္တန္းမ်ား တက္ေရာက္ရန္ႏွင့္ လက္နက္ခဲယမ္းအကူအညီမ်ားရရွိရန္ ႀကိဳးစားခဲ့ၾကသည္။ ဘရန္ဆုိင္းတို႔လူစုသည္ လက္နက္ငယ္မ်ဳိးစံု ၄၂ လက္၊ လက္ပစ္ဗံုး ၃၆ လံုးႏွင့္ က်ည္မ်ဳိးစံုႏွစ္ေသတၱာကိုရရွိလာၿပီးေနာက္ ထိုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ အတြင္းတြင္ ျပည္တြင္းသို႔ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာၾကသည္။
မရန္ဘရန္ဆုိင္း တို႔လူစု လက္နက္ခဲယမ္းမ်ား ရရွိ လာေသာအခါ ေကအုိင္ေအ တပ္မဟာ (၂) မွဴး ေဇာ္တူး ေခါင္းေဆာင္ သည့္အဖြဲ႕သည္ ၁၉၆၇ခုႏွစ္၊ ေအာက္တိုဘာလ ၂ ရက္ ေန႔တြင္ ျပည္ပသို႔ ခရီး ထြက္ခြာ ၾကျပန္သည္။ ထိုအဖြဲ႕တြင္ တပ္မဟာ (၂) မွဴး ေဇာ္တူးက ေခါင္းေဆာင္ၿပီး အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴး ပံုေရႊေဇာ္ဆိုင္း၊ ႏုိင္ငံျခားေရးတာဝန္ခံ ဘရန္ဆုိင္း တို႔လည္း လိုက္ပါၾကသည္။ စုစုေပါင္းအင္အား ၄၂၅ ေယာက္ ပါဝင္သည္။ ထိုအဖြဲ႕သည္ လက္နက္ခဲယမ္း အကူအညီရရွိေရး၊ ႏုိင္ငံေရး၊ စစ္ေရး သင္တန္းမ်ား တက္ေရာက္ေရး တို႔ကို နည္းမ်ဳိးစံုျဖင့္ ႀကိဳးစားၾကသည္။
ေဇာ္တူး တို႔အဖြဲ႕သည္ လိုအပ္ပါက ဗမာျပည္ ကြန္ျမဴနစ္ ပါတီႏွင့္ ပူးေပါင္း၍ ဘံုရန္သူ ျဖစ္ ေသာ ဗမာ အစိုးရကို တိုက္ခိုက္ရန္ သေဘာတူ ညီၾကသည္။ ေဇာ္တူး တို႔ လူစုသည္ လက္ နက္ငယ္ မ်ဳိးစံု ၈ဝဝ လက္၊ က်ည္ မ်ဳိးစံု ၁၇ဝ,ဝဝဝ ေတာင့္ႏွင့္ စစ္ဝတ္ ပစၥည္းမ်ား ရရွိခဲ့ ၾကသည္။ ေကအိုင္ေအ မ်ားသည္ လက္နက္ခဲယမ္း ရရွိေရး အတြက္ ယခင္က ရန္သူ ျဖစ္ခဲ့သည့္ ဗကပမ်ားႏွင့္ ပူးေပါင္းရန္ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ ၾကရသည္။
၁၉၆၈ ခုႏွစ္၊ ဇန္နဝါရီလ ၂၇ ရက္ေန႔တြင္ ေဇာ္တူး ေခါင္းေဆာင္ေသာ ေကအုိင္ေအ အင္အား ၃ဝဝ ခန္႔သည္ ေမာင္းျပန္႐ိုင္ဖယ္ မ်ားအပါအဝင္ လက္နက္ခဲယမ္း အျပည့္အစံုျဖင့္ ျပည္တြင္းသို႔ ျပန္လည္ေရာက္ရွိ လာၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ ၾတိဂံနယ္ေျမ တြင္ရွိေသာ ေကအုိင္ေအ တပ္မဟာ (၂) ဌာနခ်ဳပ္မွ မုိင္ရြန္ကြန္ဂ်ာႏွင့္ ကြန္ဆာေဘာက္ေနာ္ တို႔ဦးစီးေသာ တိုက္ခိုက္ ေရးတပ္ႏွင့္ ကိုယ္ရံေတာ္တပ္မ်ားကို လက္နက္ခဲယမ္းမ်ား တပ္ဆင္ေပးၾကသည္။ ေကအုိင္ ေအ မ်ားသည္ ျပည္ပမွ လက္နက္ခဲယမ္းမ်ား ရရွိလာၾကေသာေၾကာင့္ တပ္မေတာ္ ကိုပစ္အားသံုး၍ တိုက္ခိုက္ လာႏုိင္ၾကသည္။
ေဇာ္တူးသည္ တစ္ဖက္ႏုိင္ငံမွ ျပန္လာၿပီးေနာက္ ကြန္ျမဴနစ္ဝါဒႏွင့္ ေမာ္စီတုံး အေတြးအေခၚကို သေဘာတရား လက္နက္အျဖစ္ တပ္ဆင္၍ စည္း႐ံုးလာရာ နယ္ေျမလူထုက လက္မခံ သျဖင့္ ေအာင္ျမင္မႈ မရ ရွိခဲ့ေပ။ ထို႔အျပင္ ေကအုိင္ေအ ငယ္သားမ်ား အတြင္း တြင္လည္း ကြန္ျမဴနစ္ ဝါဒကို လက္မခံလိုသူမ်ား ေပၚထြက္လာသည္။ ေကအုိင္ေအ အဖြဲ႕အစည္း အ တြင္း၌ ေခါင္းေဆာင္ငယ္မ်ား ခန္႔အပ္ရာတြင္လည္း ဂ်ိန္းေဖာ လူမ်ဳိးႀကီး ဝါဒကို က်င့္သံုးၿပီး အျခား မ႐ူ (ေခၚ) ေလာင္ေဝၚ၊ လီဆူး (ေခၚ) ေယာယင္၊ လခ်ိတ္ (ေခၚ) လရွီ စေသာ ကခ်င္ မ်ဳိးႏြယ္ဝင္ လူမ်ဳိးစုမ်ား မေက်မနပ္ ျဖစ္လာၾကသည္။ ေကအုိင္ေအ အဖြဲ႕အစည္း၏ ေခါင္း ေဆာင္မႈ ကို ေဇာ္ဆုိင္း၊ ေဇာ္တူး၊ ေဇာ္ဒန္ ဟူေသာ ေဇာ္ညီအစ္ကို သံုးဦးကသာ လက္ဝါးႀကီး အုပ္ထားျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍လည္း မေက်မနပ္ ျဖစ္လာၾကသည္။
၁၉၆၈ ခုႏွစ္မတ္လတြင္ ေကအုိင္ေအတပ္ရင္း (၄) မွ မ႐ူ (ေခၚ) ေလာင္ေဝၚလူမ်ဳိး ေဇလြမ္း ႏွင့္ လရွီ (လခ်ိတ္) လူမ်ဳိး စခံုတိန္ယိန္း တို႔ေခါင္းေဆာင္ေသာ ေကအိုင္ေအ ၁၂ဝ ခန္႔သည္ ေကအုိင္ေအ အဖြဲ႕မွ ခြဲထြက္၍ ျပည္ပသို႔ သြားေရာက္ကာ ဗမာျပည္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ႏွင့္ ပူး ေပါင္းခဲ့သည္။ ယင္းကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ၁၉၆၈ ခုႏွစ္ မွအစျပဳ၍ ဗမာျပည္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ သည္ ကခ်င္ျပည္နယ္၊ ေမချမစ္ အေရွ႕ျခမ္းေဒသ ခ်ီေဗြ၊ ေလာေခါင္၊ ေဆာ့ေလာ္ ေဒသမ်ားတြင္ အေျခခ်ႏုိင္ လာေတာ့သည္။
ေကအိုင္ေအ ေသာင္းက်န္းသူမ်ား၏ အေျခအေန (၁၉၇၁-၁၉၇၂ ခုႏွစ္)
ေကအိုင္ေအ မ်ားသည္ တစ္ဖက္ႏိုင္ငံမွ အကူအညီ ရယူခဲ့ေသာ္လည္း ဗကပမ်ားႏွင့္မူ မၾကာခဏ ပဋိပကၡ ျဖစ္ေန ခဲ့သည္။ ကြတ္ခိုင္ ေဒသတြင္ ဗကပ စစ္နယ္ေျမ တိုးခ်ဲ႕မႈေၾကာင့္ ေက အိုင္ေအ မ်ားသည္ တပ္မေတာ္အား လာေရာက္ ဆက္သြယ္ခဲ့သည္။ တပ္မေတာ္ကို မတိုက္ ဘဲ ဗကပ ကိုသာ ဦးတည္ ရန္သူ အျဖစ္ တုိက္ခိုက္ ေနခဲ့ သည္။ သို႔ေသာ္ ၁၉၆၉ ခုႏွစ္ ေဖ ေဖာ္ဝါရီလတြင္ ေဇာ္ဒန္ႏွင့္ အင္အားစု မ်ားက ကခ်င္ (၄) ကို ခ်ဳံခို တိုက္ခိုက္ ခဲ့သည္။ ထို႔ ေနာက္ ရွမ္းျပည္နယ္ ေျမာက္ပိုင္းမွ ေကအိုင္ေအ မ်ားသည္ ဗကပ တပ္ရင္း (၂ဝ၂)၊ (၃ဝ၃) တို႔ႏွင့္ နားလည္မႈ ယူခဲ့ျပန္သည္။ ၁၉၇ဝ ျပည့္ႏွစ္ မွစ၍ ေကအိုင္ေအ တပ္မဟာ (၂)၊ တပ္ရင္း (၅) ႏွင့္ တပ္ရင္း (၆) ကို ေဇာ္တူး ကိုယ္တိုင္ ကြပ္ကဲ၍ ကာမိုင္းၿမိဳ႕နယ္၊ ဖားကန္႔ လံုးခင္း ေဒသမွ ေက်ာက္စိမ္းမ်ားအား ထိုင္းႏိုင္ငံသို႔ ခိုးထုတ္ ေရာင္းခ်ခဲ့ၾကသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ထိုင္းႏိုင္ ငံမွပင္ စစ္လက္နက္မ်ား ကိုဝယ္ယူၾကသည္။ အိႏိၵယႏုိင္ငံမွ ဖီဆို နာဂ ေသာင္းက်န္း သူမ်ားကိုလည္း တ႐ုတ္ႏိုင္ငံမွ သင္တန္းေပး၍ လက္နက္ တပ္ဆင္ လာသည္။ ဖီဆိုမ်ားအား အိႏိၵယ သို႔ ျပန္ပို႔ေပး၍ လက္နက္ ေတာင္းယူျခင္း မ်ားကိုလည္း လုပ္လာသည္။ အေရွ႕ ပါကစၥတန္ႏွင့္ အျပန္အလွန္ ဆက္သြယ္ ကူညီမႈမ်ား ရွိခဲ့ေသာ္လည္း ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ ႏိုင္ငံေပၚေပါက္ လာ ေသာအခါ အဆက္အသြယ္ ုပတ္သြားရသည္ တပ္မဟာ (၁) မွဴးး ေဇာ္ဒန္က ရခိုင္ ေသာင္းက်န္းသူမ်ား ကို လက္နက္တပ္ဆင္ ေလ့က်င့္ေပးခဲ့သည္။ ေကအိုင္ေအ ဥကၠ႒ ေဇာ္ဆိုင္း သည္ ထိုင္းႏိုင္ငံမွ တာဝန္ရွိသူ အခ်ဳိ႕ႏွင့္ ညႇိႏိႈင္းကာ ယင္းစစ္ဌာနခ်ဳပ္ကို ထိုင္းႏိုင္ငံ အတြင္းတြင္ ဖြင့္လွစ္ထားခဲ့သည္။
၁၉၇၂ ခုႏွစ္ အတြင္းတြင္ ေကအိုင္ေအ စစ္ဌာနခ်ဳပ္သည္ ေဇာ္ဆိုင္း ေခါင္းေဆာင္၍ ထိုင္းႏိုင္ငံ ထန္ဝိုး စခန္းတြင္လည္းေကာင္း၊ တပ္မဟာ (၁) သည္ ေဇာ္ဒန္ ေခါင္းေဆာင္၍ ကြတ္ခိုင္၊ လား႐ိႈးႏွင့္ ဗန္းေမာ္ ခ႐ိုင္မ်ား တြင္လည္းေကာင္း၊ ေဇာ္တူး ေခါင္းေဆာင္ေသာ တပ္မဟာ (၂) သည္ ဖားကန္႔နယ္ေျမႏွင့္ ျမစ္ႀကီးနား ခ႐ိုင္တြင္လည္းေကာင္း ခိုေအာင္း လႈပ္ရွားကာ အိမ္နီးခ်င္း ႏိုင္ငံမ်ားမွ လက္နက္ခဲယမ္း အကူအညီ ရရွိေရးကို ႀကိဳးစားလ်က္ ရွိသည္။ စီးပြားေရးအရ ေက်ာက္စိမ္းႏွင့္ ဘိန္းမ်ားကိုလည္း တိုးခ်ဲ႕ ေရာင္းဝယ္ လာၾကေလသည္။
၁၉၇၂ ခုႏွစ္ မတ္လတြင္ ရွိေသာ ေကအိုင္ေအ ေသာင္းက်န္းသူတို႔၏ အင္အား
ေကအုိင္ေအ
ေကအိုင္ေအ စစ္ဌာနခ်ဳပ္။ ေဇာ္ဆုိင္း။
တပ္မဟာ (၁)။ ေဇာ္ဒန္ႏွင့္ အင္အား ၁၄၈၂ ေယာက္။ လား႐ိႈး ခရိုင္ႏွင့္ ဗန္းေမာ္ခရုိင္ လား႐ႈိး ခ႐ိုင္တြင္ လြမ္းေဒါင္ႏွင့္ တပ္ရင္း (၂)၊ ေဇာ္ဘြန္ႏွင့္ တပ္ရင္း (၈)၊ ေဒါင္ေခါင္းႏွင့္ တပ္ရင္း (၉) တို႔က တာဝန္ယူသည္။ ဗန္းေမာ္ ခ႐ုိင္တြင္ ဒြေရာင္ႏွင့္ တပ္ရင္း (၁)၊ ေဂၚ႐ူလဒြႏွင့္ တပ္ရင္း (၅) တုိ႔က တာဝန္ယူသည္။
တပ္မဟာ (၂)။ ေဇာ္တူးႏွင့္ အင္အား ၁,၄၆၉ ေယာက္ရွိၿပီး ေဇာ္ေဘာက္က တပ္ရင္း (၃)၊ ဇုတ္ဒိုင္က တပ္ရင္း (၄)၊ လမာလရိန္းက တပ္ရင္း (၆)၊ ေဇာ္ေဘာက္က တပ္ရင္း (၇)၊ မဒင္ကီးေယာ္ က တပ္ရင္း (၁ဝ)၊ ကေဒၚေဇာ္ဆုိင္းက တပ္ရင္း (၁၁) စသည္ျဖင့္ တပ္ရင္းမ်ားအလိုက္ တာဝန္ယူၿပီး ျမစ္ႀကီးနားခ႐ိုင္၊ ႀတိဂံေဒသ၊ ဧရာဝတီ အေနာက္ျခမ္း ေဒသမ်ားတြင္ လႈပ္ရွား သည္။
စုစုေပါင္းအင္အား။ ျပည္တြင္းတြင္ ၂၉၅ဝ ခန္႔ရွိၿပီး ထုိင္းႏုိင္ငံ ထန္ဝုိးတြင္ဌာနခ်ဳပ္ ဖြင့္လွစ္ ထားသည္။
ေသာင္းက်န္းသူ အဖြဲ႕အစည္း အခ်င္းခ်င္း ဆက္သြယ္မႈမ်ားႏွင့္ ပဋိပကၡမ်ား
ဗကပႏွင့္ ေကအိုင္ေအ ေသာင္းက်န္းသူမ်ား။
ဗမာျပည္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီမွ အင္အားစု အခ်ဳိ႕ သည္ ၁၉၅ဝ ျပည့္ႏွစ္ ကတည္းက ျပည္ပႏုိင္ငံသို႔ ေရာက္ရွိခဲ့ၿပီးေနာက္ ၁၉၆၄ ခုႏွစ္ မွစ၍ ျပည္ပ ကြန္ျမဴနစ္ ပါတီ၏ ႏုိင္ငံေရး၊ စစ္ေရး အကူအညီမ်ား တစ္စတစ္စ တိုးတက္ မ်ားျပားစြာ ရရွိလာခဲ့သည္။ ေကအိုင္ေအမ်ား သည္လည္း အိမ္နီးခ်င္း ႏိုင္ငံမ်ားမွ အကူအညီ ရရွိရန္ အႀကိမ္ႀကိမ္ ၾကိဳးစားခဲ့ရာ ၁၉၆၇ ခုႏွစ္၊ ျပည္ပ ေက်ာင္းသားမ်ား အေရးအခင္းကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ျပည္ပႏိုင္ငံက ႏိုင္ငံေရး၊ စစ္ေရးသင္တန္း မ်ားေပးရန္ လက္နက္ခဲယမ္းမ်ား ေထာက္ပံ့ရန္ ကတိေပးခဲ့သည္။ ၁၉၆၇ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လတြင္ မရန္ဘရန္ဆိုင္း ဦးစီးေသာ ေရွ႕ေျပးအဖြဲ႕ ၃၄ ေယာက္သည္ ျပည္ပႏိုင္ငံသို႔ ေရာက္ရွိသြား သည္။ ထုိ႔ေနာက္ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕တြင္ ျပည္ပ အာဏာပိုင္မ်ားႏွင့္ ေဆြးေႏြးၿပီး ေကအိုင္ေအက ကြန္ျမဴနစ္ ဝါဒခံယူရန္ သေဘာတူ၍ ျပည္ပက ႏုိင္ငံေရး၊ စစ္ေရး အကူအညီမ်ား ေပးရန္ သေဘာတူ ညီခဲ့ၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ ေဇာ္တူး၊ ေဇာ္ဒန္၊ လမံုတူးဂ်ဳိင္၊ မရန္ဘရန္ဆုိင္၊ ပံုေရႊ ေဇာ္ဆိုင္း တို႔ ေခါင္းေဆာင္ေသာ ေကအုိင္ေအ ၄၂၅ ေယာက္ အဖြဲ႕သည္ ၁၉၆၇ ခုႏွစ္၊ ႏုိင္ ဝင္ဘာလ ၄ ရက္ ေန႔မွ ၁၉၆၈ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလ ၂၇ ရက္ ေန႔ အထိ ျပည္ပ ႏိုင္ငံသို႔ သြား ေရာက္ခဲ့ၿပီး ၿမိဳတစ္ၿမိဳ႕တြင္ ဗသိန္းတင္၊ ေနာ္ဆိုင္း တို႔ႏွင့္ ေဆြးေႏြးခဲ့သည္။ ထိုေနာက္ပိုင္းမွစ၍ ေကအိုင္ေအ သည္ ျပည္ပႏုိင္ငံမွ ႏိုင္ငံေရး၊ စစ္ေရး အကူအညီ မ်ားရရွိခဲ့ၿပီး စစ္ေရး လႈပ္ရွားမႈမ်ားကို တိုးတက္ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ ခဲ့ေလသည္။
ေကအုိင္ေအ မ်ားသည္ ၁၉၇၆ ခုႏွစ္ ႏွစ္ ကုန္မွစ၍ တပ္ရင္း (၉) ရင္း အထိ ဖြဲ႕စည္းခဲ့ၿပီး ကခ်င္ျပည္နယ္တြင္ အင္အား ၁၇၅ဝ၊ ရွမ္းျပည္နယ္ ေျမာက္ပိုင္းတြင္ အင္အား ၅ဝဝ အထိ တုိးတက္လာခဲ့သည္။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္ ထိုင္းႏုိင္ငံ ထန္ပုိးစခန္းတြင္ အေျခစိုက္ေနေသာ ေဇာ္ဆုိင္း ထံမွလည္း လက္နက္ ခဲယမ္းမ်ား ရရွိခဲ့ၾကသည္။ ၁၉၆၈ ခုႏွစ္တြင္ လက္ေရြးစင္အထူး တုိက္ခုိက္ေရး တပ္မ်ားဖြဲ႕စည္း၍ တုိက္ခိုက္ လာၾကရာ ျမစ္ႀကီးနား နယ္ေျမမွ ကဝပန္ (အင္ဝုိင္- ၂ဝ၄၄)၊ ဒူရစ္ဂါး (အင္ဝုိင္- ဝ၄၆၆)၊ တင္ဂ႐ူးေကာင္း (အင္ဝိုင္- ၈၅ဝ၄) တပ္စခန္းမ်ား က်ဆံုးခဲ့ရသည္။ ၁၉၆၈ ခုႏွစ္ အတြင္းမွာပင္ ဇတ္ဒိုင္ ေခါင္းေဆာင္ေသာ တပ္ရင္း (၁ဝ) ကို စတင္ ဖြင့္လွစ္ခဲ့သည္။
ေဇာ္ထူးသည္ ကြန္ျမဴနစ္ဝါဒႏွင့္ ျပည္ပအေတြးအေခၚကို လက္ခံခဲ့ေသာ္လည္း ေအာက္ေျခ ငယ္သား မ်ားႏွင့္ နယ္ေျမ လူထုက ကြန္ျမဴနစ္ဝါဒကို မႏွစ္ၿမိဳ႕ၾကေပ။ ေကအုိင္ေအ၏ မူလ စည္း႐ံုးမႈမွာလည္း က်ဥ္းေျမာင္း ေသာ လူမ်ဳိးေရးႏွင့္ ဘာသာေရးကို အဓိက အေျခခံ ခဲ့ ေသာေၾကာင့္ ကြန္ျမဴနစ္ ဝါဒႏွင့္ ဆန္႔က်င္ဘက္ သဖြယ္ ျဖစ္ေန သည္။ ေကအိုင္ေအ ေရာ ဗကပပါ ျပည္ပ ပံုစံ ကြန္ျမဴနစ္ဝါဒႏွင့္ ျပည္ပၾသဝါဒကို လက္ခံခဲ့ၾကေသာ္ လည္း ၁၉၆၈ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလ ၁ ရက္တြင္ ေနာ္ဆုိင္းေခါင္းေဆာင္ေသာ ဗကပမ်ား မံုးကိုး (အက္စ္-၂၄၉၉) ကို ဝင္ေရာက္ ရာမွစ၍ အက်ဳိးစီးပြား လုဘက္မ်ား ျဖစ္လာၾကသည္။ ၁၉၆၈ ခုႏွစ္၊ မတ္လတြင္ ေကအိုင္ေအ တပ္ရင္း (၄) အဖြဲ႕ (၁) မွဴး၊ မ႐ူ လူမ်ဳိး ေဇလြမ္း၊ အဖြဲ႕ (၅) မွဴး၊ ဇခံုတိမ္ယိမ္း ႏွင့္ ေနာက္လုိက္ ၁၂ဝ တို႔ ေကအိုင္ေအမွ ခြဲထြက္ၿပီး ျပည္ပႏုိင္ငံသို႔ သြားေရာက္ ခိုလံႈ ခဲ့ၾကသည္။ ေဇလြမ္းႏွင့္ ဇခံုတိမ္ယိမ္း အင္အားစုမ်ားသည္ ဗကပႏွင့္ ပူးေပါင္းမိၿပီး ဗကပ တပ္ရင္း (၁ဝ၁) အျဖစ္ ျပန္ဝင္လာၾကရာ ေကအိုင္ေအ မ်ားအေနႏွင့္ ဗကပအေပၚ ပိုမို၍ မေက်နပ္ စရာျဖစ္ လာခဲ့ရသည္။
ဗကပမ်ားသည္ ရွမ္းျပည္ေျမာက္ပိုင္းတြင္ အေရွ႕ေျမာက္ စစ္ေဒသမ်ားကို ဖြင့္လွစ္ရာ၌ နယ္ခံ ေကအုိင္ေအမ်ားႏွင့္ ေဒသခံ ကခ်င္တုိင္းရင္းသား တို႔အား လြယ္ကူစြာ စည္း႐ံုးႏုိင္ေစရန္ ကခ်င္ ေတာခို စစ္ဗိုလ္ ေနာ္ဆိုင္း ကို ေခါင္းေဆာင္ ေစခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ဗကပႏွင့္ ေကအုိင္ေအ တို႔၏ပဋိပကၡမွာ ႀကီးမား သည္ ထက္ႀကီးမား လာသည္။ ၁၉၆၈ ခုႏွစ္၊ ဧၿပီလ ၂၁ ရက္ေန႔တြင္ ေကအုိင္ေအ တပ္မဟာ (၂) ဌာနခ်ဳပ္ ၌ျပဳလုပ္ေသာ အစည္းအေဝးက ေနာ္ဆိုင္း ေခါင္းေဆာင္ေသာ ဗကပ မ်ားကို နံပါတ္ (၁) ဦးစားေပး ရန္သူ အျဖစ္ သတ္မွတ္ လိုက္ၿပီး ဇြန္လ မွစ၍ ဗကပမ်ားအား စစ္ေရး ရင္ဆုိင္မႈ ျပဳလုပ္လာသည္။ ေဇာ္တူး ကလည္း ကြန္ျမဴနစ္ ဝါဒကို စြန္႔လႊတ္ေၾကာင္း အတိအလင္း ေၾကညာသည္။ ေကအိုင္ေအသည္ ဗကပ ႏွင့္ တိုက္ပြဲမ်ား ျဖစ္ပြားေနေသာ္လည္း လက္နက္ ခဲယမ္းမ်ား ရရွိေရး အတြက္မူ ျပည္ပႏုိင္ငံႏွင့္ တစ္ဘက္လွည့္ ဆက္သြယ္ ေနရသည္။ အျခားႏုိင္ငံမ်ားမွ အကူအညီ ရရွိေရးအတြက္မူ ျပည္ပႏိုင္ငံမ်ားမွ အကူအညီ ရရွိေရးကိုလည္း ႀကိဳးပမ္းခဲ့သည္။ ၁၉၆၉ ခုႏွစ္ တြင္ အိႏိၵယႏုိင္ငံမွ ဖီဇို နာဂ ေသာင္းက်န္းသူမ်ားအား ျပည္ပႏိုင္ငံသို႔ သင္တန္းတက္ရန္ ပို႔ေပးခဲ့ၿပီး အျပန္တြင္ ျပည္ပႏိုင္ငံမ်ားမွ တပ္ဆင္ေပးလိုက္ေသာ လက္နက္၊ ခဲယမ္း အခ်ဳိ႕ကို ဖီဇို နာဂမ်ားထံမွ ခြဲေဝ ရယူခဲ့သည္။ လူအင္အား အေနႏွင့္ကား အသက္ ၁၃ ႏွစ္ အထက္ ေယာက်္ားကေလး၊ မိန္းကေလး မ်ားကိုပါ အတင္းအဓမ ၼဖမ္းဆီး၍ စစ္သားသစ္ အျဖစ္သိမ္းသြင္း ေလ့က်င့္ အသံုးျပဳလာသည္။
ေကအုိင္ေအ တပ္မဟာ (၁) လက္ေအာက္တြင္ တပ္ရင္း (၁)၊ (၂)၊ (၅)၊ (၈)ႏွင့္ (၉) တို႔ျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းထားၿပီး တပ္မဟာ (၂) လက္ေအာက္တြင္ တပ္ရင္း (၃)၊ (၄)၊ (၆)၊ (၇)၊ (၁၀) ႏွင့္ (၁၁) တို႔ျဖင့္ ဖြဲ႕စည္း ထားသည္။ ဗကပ အား ဦးစားေပး ရန္သူအျဖစ္ သတ္မွတ္ထား ေသာ ေၾကာင့္ ေကအုိင္ေအ တပ္မဟာ(၁) သည္ တပ္မေတာ္အား တတ္ႏုိင္သမွ် ေရွာင္ရွားၿပီး ဗကပ ကိုသာ ရွာေဖြ တုိက္ခိုက္ခဲ့သည္။ တပ္မေတာ္ စစ္ေၾကာင္းမ်ား ကိုလည္း နားလည္မႈ ယူႏုိင္ရန္ ဆက္သြယ္ ကမ္းလွမ္းခဲ့သည္။
ေကအုိင္ေအ မွခြဲထြက္သြားခဲ့ေသာ ေဇလြမ္းႏွင့္ စခံုတိမ္ယိမ္း တို႔သည္ ျပည္ပတြင္ သင္တန္း ဆင္းၿပီး ေနာက္ ဗကပ တပ္ရင္း (၁ဝ၁) အျဖစ္ ျပန္လည္ဝင္ေရာက္ လာသည္။ ေဇလြမ္းႏွင့္ အင္အား ၂ဝဝ ခန္႔သည္ ခန္တန္ ေတာင္ၾကားလမ္း (အက္စ္ဒီ- ၉၅၁ဝ) သို႔ ၁၉၆၉ ခုႏွစ္ ေမလ ၁၉ ရက္ ေန႔တြင္လည္းေကာင္း၊ ေမလ ၂ဝ ရက္ေန႔တြင္ ကန္ပိုက္တီး (အက္စ္ဒီ- ၉၁၅၇) သို႔လည္းေကာင္း ဝင္ေရာက္ခဲ့ၿပီး စခံုတိမ္ယိမ္းႏွင့္ အင္အား ၂ဝဝ ခန္႔သည္ ၁၉၆၉ ခုႏွစ္ ေမလ ၂၇ ရက္ေန႔တြင္ တန္လံု (အင္ဇက္- ၃၉၆၉) ျပည္သူ႕ရဲစခန္းကို တုိက္ခိုက္၍ ျပည္တြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္လာရာ ေမချမစ္ အေရွ႕ျခမ္း ခ်ီေဖြ၊ ေလာေခါင္ ၊ ေဆာေလာေဒသမ်ား တြင္ ေကအိုင္ေအႏွင့္ ထိပ္တုိက္ တိုးလာ ရသည္။ ေဇာ္ဒန္ ေခါင္းေဆာင္ေသာ တပ္မဟာ (၁) သည္ ကြတ္ခိုင္ နယ္ေျမတြင္ တပ္မေတာ္ႏွင့္ နားလည္မႈယူ၍ လႈပ္ရွားေနရာမွ ၁၉၆၉ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ပထမ အပတ္တြင္ လား႐ႈိး ေျမာက္ဘက္၌ ကခ်င္ (၄) ယာဥ္ အုပ္စုအား ခ်ဳံခို တုိက္ခိုက္ ခဲ့သည္။ တစ္ဆက္တည္းမွာပင္ ဗကပ တပ္ရင္း (၂ဝ၂)၊ (၃ဝ၃) တို႔ႏွင့္ နားလည္မႈယူၿပီး အပစ္အခတ္ ရပ္စဲၾကျပန္သည္။
၁၉၆၉ ခုႏွစ္၊ ဇူလုိင္လ အတြင္းတြင္ ေကအုိင္ေအ ဗဟုိေကာ္မတီ အစည္းအေဝး တစ္ရပ္ က်င္းပရာ ''ဝန္ေပါင္ တိုင္းျပည္ လြတ္ေျမာက္ေရး အဖြဲ႕၏ မဟာႏိုင္ငံေရး လမ္းစဥ္''ကို အတည္ျပဳ ဆံုးျဖတ္ ခဲ့သည္။ ေကအိုင္ေအ တုိ႔၏ လမ္းစဥ္တြင္ ဝန္ေပါင္ တိုင္းျပည္ လြတ္ ေျမာက္ေရး အဖြဲ႕ ႏိုင္ငံေရး ယံုၾကည္ခ်က္ႏွင့္ ရည္မွန္းခ်က္ ပန္းတုိင္၊ ဝန္ေပါင္ တုိင္းျပည္ လြတ္ေျမာက္ေရး အဖြဲ႕၏ အဓိက အေျခခံေသာ တရားကိုယ္မ်ား၊ တုိက္ဖ်က္ရမည့္ ရန္သူ၊ မ်က္ေမွာက္ အခ်ိန္ ဦးတည္ တိုက္ဖ်က္ ရမည့္ ရန္သူ၊ မည္သူက ျပည္သူလူထု၊ မည္သူက ရန္သူ၊ ဝန္ေပါင္ တိုင္းျပည္ တက္ၾကြေရး ၏ အေျခခံ လူတန္းစား၊ ရည္မွန္းခ်က္ ပန္းတုိင္ ေရာက္ ေအာင္ တုိက္ခိုက္ သြားရမည့္ နည္းဗ်ဴဟာ၊ ျပည္သူလူထု၏ ေတာ္လွန္ေရး၊ ျပည္သူလူထု၏ စုစည္းညီၫြတ္ေရး၊ လက္နက္ကိုင္ တပ္ဖြဲ႕စည္းထားေရး၊ ႏိုင္ငံေတာ္ စီမံခန္႔ခြဲေရး၊ ဝန္ေပါင္ တုိင္းျပည္ လြတ္ေျမာက္ေရး၏ သေဘာထားႏွင့္ ႏိုင္ငံျခားေရးဝါဒ စသည္တို႔ကို ခြဲျခား ရွင္းလင္းထားသည္။
ေဇာ္တူးေခါင္းေဆာင္ေသာ ေကအုိင္ေအမ်ားသည္ အေျခခံနယ္ေျမမ်ားမွ လူသစ္မ်ားကို အတင္း အဓမၼ စုစည္းၿပီးေနာက္ ဗြီဒီအက္ (ေခၚ) ေက်းရြာ ကာကြယ္ေရး အဖြဲ႕မ်ားႏွင့္ အယ္လ္ဂ်ီအက္ဖ္ (ေခၚ) ဌာေန ေျပာက္က်ား တပ္မ်ားကိုပါ တစ္ပါတည္း ဖြဲ႕စည္း ေလ့က်င့္ခဲ့သည္။ ေက်းရြာ လူႀကီးမ်ားကို ေခၚယူ သင္တန္းေပးၿပီး စည္း႐ံုးေရး လုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ကိုင္ေစသည္။ မရန္ဘရန္ဆုိင္းသည္ ျပည္ပႏိုင္ငံသို႔ သြားေရာက္ၿပီး ဗကပ တို႔၏ အေျခအေနကို တင္ ျပ ခဲ့ေသာ္လည္း ျပည္ပ အာဏာပိုင္မ်ားက ဗကပ၏ ေခါင္းေဆာင္ မႈေအာက္သို႔ ဝင္ ေရာက္ရန္ သာ တုိက္တြန္းခဲ့သည္။ ၁၉၇ဝ ျပည့္ႏွစ္ ႏွစ္ဆန္းတြင္ ေကအိုင္ေအ ၂၂ဝ ခန္႔အား ျပည္ပ ႏိုင္ငံသို႔ သင္တန္း ေစလႊတ္ေရးႏွင့္ ေကအိုင္ေအ ကလည္း ကသာ ခ႐ိုင္ အတြင္းရွိ ဗကပ ၁၅ဝ ခန္႔ကို ျပည္ပႏုိင္ငံသို႔ ပို႔ဆာင္ ေပးေရးကို သေဘာတူညီမႈ ရလာၾက သည္။
၁၉၇ဝ ျပည့္ႏွစ္ ေမလတြင္ ထြန္းေရႊေမာင္ ေခါင္းေဆာင္ေသာ ရခိုင္ လူငယ္ တစ္စုအား ေကအိုင္ေအ က လက္နက္တပ္ဆင္ ဖြဲ႕စည္းေလ့က်င့္ခဲ့ၿပီး ကခ်င္၊ နာဂ မီဇိုရခုိင္ ေသာင္းက်န္းသူမ်ား ပူးေပါင္း လႈပ္ရွားႏုိင္ေရးကို ႀကိဳးပမ္းခဲ့သည္။ ထိုစဥ္က အေရွ႕ပါကစၥတန္ ႏုိင္ငံ (ေနာင္ေသာ္ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ႏုိင္ငံ) ကိုလည္း ကမ္းလွမ္းခဲ့သည္။
ဗကပႏွင့္ ေကအိုင္ေအ တို႔သည္ နားလည္မႈ ရယူၿပီး အပစ္အခတ္ ရပ္စဲထားၾကရာမွ ဗကပမ်ားက မံုးေပၚ၊ နမ့္ခ်က္ ေဒသမွ ေတာင္ပိုင္း ေကအိုင္ေအ နယ္ေျမမ်ားသို႔ မသိမသာ ခ်င္းနင္း ဝင္ေရာက္လာၾက သျဖင့္ ေကအိုင္ေအႏွင့္ ဗကပ တို႔ အျပန္အလွန္ ဖမ္းဆီး သတ္ျဖတ္မႈမ်ား ေပၚေပါက္ လာျပန္သည္။ ေကအိုင္ေအ မ်ားသည္ ျပည္ပ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၏ လက္နက္ခဲယမ္း ေထာက္ပံ့မႈကို မွီခိုေန ရေသာေၾကာင့္ ဗကပ အား ျပတ္ျပတ္ သားသား ဆန္႔က်င္၍ မရဘဲ ျဖစ္ေနသည္။ ဗကပႏွင့္ ေျပလည္မႈရရန္ ႀကိဳးပမ္းေသာ္လည္း ေအာင္ျမင္မႈ မရခဲ့ေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ တပ္မေတာ္ ထံ ဆက္သြယ္ ခ်ဥ္းကပ္မႈမ်ား ျပဳလုပ္ လာၾကျပန္သည္။ အစိုးရႏွင့္ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးရန္ ျပင္ဆင္လာ ၾကသည္။ ထိုအခ်ိန္မွာပင္ ၁၉၇၁ ခုႏွစ္ ႏုိဝင္ဘာလ ၆ ရက္ ေန႔မွ ၁ဝ ရက္ေန႔ အထိ လမုန္တူးဂ်ဳိင္ႏွင့္ ဗကပ ေခါင္းေဆာင္မ်ား မံုးေပၚတြင္ ေဆြးေႏြးၾကရာ သေဘာတူညီခ်က္ အခ်ဳိ႕ရရွိသျဖင့္ အစိုးရအား ဘံုရန္သူအျဖစ္ သတ္မွတ္ ၾကျပန္သည္။ ေကအုိင္ေအ တို႔သည္ ျပည္ပႏိုင္ငံ၏ ေထာက္ပံ့ေပးကမ္းမႈ ကိုလည္း လက္မလႊတ္ႏိုင္၊ ဗကပကိုလည္း လက္မခံႏိုင္ ေသာေၾကာင့္ တပ္မေတာ္ႏွင့္ ဗကပ အၾကားတြင္ စစ္ေရး အေျခအ ေန ေပၚ မူတည္၍ မၾကာခဏ ေျပာင္းလဲ ဆက္ဆံေန ရေလသည္။
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။
ျမစ္ဆံု Media Group မွကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။#BurmaDemocracy
